DieVanNederlands

Telefoonvermaak

2011-04-05T08:02:00.003+02:00

Bij ons thuis zorgt Vriend voor het papierwerk: bankzaken, verzekeringen, rekeningen, ik kijk er amper naar om. Heerlijk. Per 1 januari voorzag hij ons van een nieuwe energieleverancier, omdat die goedkoper was. "Vind je dat goed?" vroeg hij voor de vorm. Ik vond het prima. Ik vind dat allemaal prima, vooral als ik er niet over na hoef te denken.

Vorige week belde er een mevrouwtje van onze oude energieleverancier om Vriend ervan te overtuigen terug te keren. Vriend probeerde haar af te poeieren, maar dat was nog niet zo makkelijk omdat zij een terriërachtige vasthoudendheid koppelde aan een matige beheersing van het gesproken Nederlands. Inderdaad een interessante combinatie. Vriend legde geduldig uit dat de andere leverancier goedkoper was. Het maandbedrag van de oude leverancier was weliswaar lager, maar de KWh-prijs van de nieuwe leverancier is lager, zodat we per saldo toch goedkoper uitzijn. "Het maandbedrag is immers slechts een voorschot," zo doceerde hij. Alle geduld ten spijt, mevrouw was niet overtuigd en vroeg of ze een offerte mocht stuur. Vriend ging zuchtend akkoord.

Er kwam geen offerte, dus dat was dat. Tot gisteravond de telefoon ging. Opnieuw een mevrouw van de oude leverancier. Ook deze mevrouw beheerste het Nederlands niet vlekkeloos en was niet al te rap van begrip, dus ik neem voor het gemak maar even aan dat het dezelfde medewerkster betrof. Nadat ze zichzelf had geïntroduceerd vroeg ze of ze met mevrouw W. van doen had. "Nee," zei ik naar waarheid, want zo heet ik niet. Of ze mevrouw W. dan even kon spreken. Waarop ik uitlegde dat ik wel de mevrouw was naar wie ze op zoek was, maar dat ik niet zo heet, aangezien we niet getrouwd zijn. "Aha, dus u bent gescheiden," concludeerde zei. Waarop ik opnieuw de noodzaak voelde om haar tegen te spreken. Wij zijn immers niet gescheiden. Bovendien, om te kunnen scheiden moet je eerst getrouwd zijn, en dat zijn we dus ook niet. Dit ging wat te snel voor haar, maar ik besloot mijn gesprekpartner niet langer te kwellen en onthulde dat ik de vrouw des huizes was. Vervolgens stak ze van wal over onze overstap naar de nieuwe energieleverancier. Of ze naar onze motivatie daarvoor mocht vragen. Ja hoor, de nieuwe leverancier is goedkoper. Of ze dan mocht vragen wat we nu betaalde. "Tja," zei ik, met een grijns die ze vermoedelijk door de telefoon kon horen, "dan zult u toch bij meneer W. moeten zijn, want dat weet ik niet." En nee, meneer W. kon nu niet aan de telefoon komen, hij was namelijk niet thuis. Maar natuurlijk mag ze het vanavond nog een keer proberen. Ik zou bijna hopen dat ik haar nog eens aan de lijn krijg...

Preek in de maak

2011-03-27T10:38:00.003+02:00

Ik was even weg. Geen zin, geen tijd, geen inspiratie. Te druk met het echte leven. En met Facebook en Twitter, waar je alles kwijt kunt zonder er eerst een verhaaltje van te maken. Best wel handig. En dan zit het niet meer in je systeem. En dan is het alweer zo lang geleden. En dan laat je het er maar helemaal bij zitten.
Zo ging het ongeveer. Af en toe belandde er nog wel eens een reactie in mijn inbox over een oud verhaaltje en dan dacht ik wel even 'ach ja'. Maar dat was het dan ook wel weer. En zo was ik dus ineens een jaar weg. Kan gebeuren.
Maar nu ik bezig ben om de mondelingen voor te bereiden (ieder schooljaar rond deze tijd, zie mijn een na laatste logje voor dit verhaal) kan ik wel wat afleiding gebruiken en ging ik hier maar weer eens kijken. Leeslijstjes opgeschoond, m'n leeftijd een jaartje opgeplust en dan kon ik ook nog wel wat typen. Over die mail van Leerling S. bijvoorbeeld. Zij zat vorig jaar in mijn havo-5, zakte en zit nu bij een collega. Voor haar mondeling dit jaar mag ze de helft van haar leeslijst van vorig jaar gebruiken. Maar die is ze kwijt. Vanmorgen vond ik deze mail in mijn inbox:

Geachte mevrouw DVN,

Zou u nog mijn leeslijst van vorige jaar kunnen opzoeken, aangezien ik niet alles meer weet van voorgaande jaren.

Hoop dat ik het maandag bij u kan komen ophalen.

Met vriendelijke groet,
Leerling S.

Om te beginnen staat de toon van deze mail mij niet zo aan. Dat is niet in het voordeel van Leerling S. Bovendien was/is Leerling S. niet bepaald een voorbeeldige leerling. In de personeelskamer heet het: "zij maakt haar eigen rooster"*. Bovendien kostte het vorig jaar ook de nodige moeite om haar een leeslijst te ontfutselen en gedraagt zij zich als een klant, die koning zou moeten zijn voor ons nederige leraren. Tel daar bij op dat die leeslijst zich op verschillende plaatsen zou kunnen bevinden (drie kasten, twee vakgroepbergingen, mijn schoolmail, mijn priv�mail) en ik niet eens zeker weet of ik hem �berhaupt nog wel heb en je begrijpt dat ik geen zin heb om eraan te beginnen. Dit alles kan ik Leerling S. al dan niet in gekuiste vorm mededelen morgenochtend.
Aan de andere kant is deze leerling een leerling als alle andere. Een kind met het recht om fouten te maken en opnieuw te beginnen. Een leerling die de mogelijkheid moet hebben om haar eindexamen zo goed mogelijk af te leggen. Een leerling die niet het slachtoffer mag zijn van mijn voor- of afkeuren. Morgen ga ik dus wel even zoeken. Maar niet erg lang. En vermoedelijk ga ik er ook nog wel een preek tegenaan gooien. Iets over verantwoordelijkheden, dingen bewaren en hoe je meer bereikt met stroop dan met azijn. Een leraar is een leraar is een leraar.

* lerarencodetaal voor spijbelen

reputatie

2010-04-30T09:38:00.002+02:00

Als docent ontkom je er niet aan af en toe na te denken over je reputatie. Dit is een precaire zaak. Je wordt niet geacht je er veel mee bezig te houden, maar iedereen doet het. Hoe je overkomt op de leerlingen is wel degelijk van belang want als ze welwillend tegenover je staan, maakt dat jouw leven en dat van hen een stuk makkelijker. Als je wat langer dan één schooljaar op dezelfde school blijft, krijg je na een tijdje vanzelf een bepaald imago. En je kunt je daar maar beter van bewust zijn, want dan kun je er behoorlijk je voordeel mee doen.
Natuurlijk wil iedereen aardig gevonden, al schreeuwen alle boekjes, lerarenopleiders en stagebegeleiders je vanaf dag één in het gezicht dat het daar niet om gaat. Verder staat "streng maar rechtvaardig" vaak hoog in het vaandel. In mijn geval wordt "humor" nogal eens genoemd en dat vind ik wel prettig.
Ook je uiterlijk telt mee. Toen ik pas begonnen was, viel het me op dat de leerlingen elke minimale verandering aan je uiterlijk opmerken. 'Naar de kapper geweest, mevrouw?' Of: 'Mooie schoenen heeft u, zijn ze nieuw?' Maar ook: 'Nee joh, die blouse had ze twee weken terug ook al een keer aan.' In eerste instantie vond ik dat soort opmerkingen nogal verontrustend, tot een collega me eens liet nadenken over het uitzicht gedurende de les Nederlands. Eh ja, ik dus. Ze kijken drie kwartier per les jouw kant op en dat is nog de bedoeling ook.
En dan heb je nog je reputatie bij leerlingen die je niet in de klas hebt. Dat is vaak een heikel punt, omdat je er weinig invloed op hebt. Via via hoor je wel eens wat terug. Gelukkig meestal leuk om te horen, maar lang niet altijd complimenteus. En soms weet je het niet. Zo vertelde een Andere Van Nederlands mij gisteren dat ze me had moeten omschrijven aan een paar leerlingen. Ze was begonnen met wat uiterlijke kenmerken. Lang, donker haar, bril. Er ging geen lampje branden. Daarna wat andere opmerkingen die ze tegen mij niet herhaald heeft (nee, ik ga niet speculeren). Er ging nog geen lampje branden. Toen vroeg ze hulp aan een passerende leerling. 'Kun jij hun vertellen wie DVN is?'
'Ja, dat is die ene die altijd loopt te fluiten op de gang.'
Waarop het groepje leerlingen in koor uitriep: 'O, die!'

mondelingen

2010-04-14T11:35:00.002+02:00

De afgelopen week was het toetsweek. In die week sprak ik met zeventig leerlingen in groepjes van twee of drie over hun boekenlijst. En dan zijn die lijsten toch niet zo gevarieerd als je zou willen. Over De passievrucht ben je vrij snel uitgepraat. Het lijkt heel wat, dat boek, maar eigenlijk wil je gewoon weten van wie dat kind is. Dus lees je verder. Maar als je er achteraf nog eens over nadenkt, of (wat ik niet aanbeveel) bij herlezing, blijkt dat het boek echt zo plat als een dubbeltje is. Dus dan vraag je maar weer of ze de titel kunnen uitleggen. En welke manipulatietechnieken de schrijver zoal toepast. Kun je daar een voorbeeld uit het boek bij geven?
Dan liever Mulisch. Eigenlijk houd ik helemaal niet zo van Mulisch, maar hij stopt zijn boeken wel boordevol dingen die mooie gespreksstof vormen voor een mondeling. Die de leerlingen dan vervolgens allemaal over het hoofd hebben gezien. Of niet begrepen hebben. Dan gaat het bijvoorbeeld zo:
Leerling: 'Twee vrouwen, dat vond ik wel een goed boek.'
DVN: 'Waarom dan?'
Leerling: 'Ik had nog nooit iets gelezen over eh, mmm, eh, ja, eh, lesbi's dus.'
DVN: 'Aha. Is Laura wel echt lesbisch volgens jou?'
Leerling: 'Was dat die oudere of die jonge?'
DVN (onderdrukt een zucht): 'Die oudere.'
Leerling: 'O ja, want die jonge die heette Angela.'
DVN: 'Sylvia.'
Leerling: 'O ja.' - stilte - 'Wat was de vraag ook alweer?'
DVN: 'Of Laura echt lesbisch is.'
Leerling: 'O ja. Nou ja. Misschien is ze meer een beetje bi want ze was wel eerst getrouwd met Albert...'
DVN: 'Alfred.´
Leerling: 'Alfred dus. Maar ja ze was dus eerst met hem getrouwd en gewoon hetero dus en haar moeder vond het ook maar niks en dan gaat die Sylvia dus ook weer weg en dan neemt ze geen andere vriendin. Dus ik weet het eigenlijk ook niet.'
DVN: 'Sylvia die gaat niet zo maar weg, is het wel?'
Leerling: 'Nee, die gaat er met die Alfred vandoor en dan komt ze later terug als ze zwanger is van hem.'
DVN: 'Juist. Daar wil ik het graag nog even met je over hebben. Weet je nog naar welke Griekse mythe er verwezen wordt?'
Leerling (veert enthousiast op): 'Ja. Dat weet ik! Dat was Orfe-us.'
DVN: 'Juist ja, Orpheus. Kun je dat uitleggen?'
Leerling (zakt teleurgesteld terug in zijn stoel): 'Nee dat niet. Ik had dat dus zelf helemaal niet gezien, maar ik las het op internet, maar ik snapte er eigenlijk niks van.'

drs. wordt dr.

2010-03-31T16:38:00.005+02:00

Een paar dagen geleden lag mij bij thuiskomst een dikke envelop toe te grijnzen, die na opening het proefschrift van Vriendin S. bleek te bevatten. Vandaag plofte het proefschrift van Vriendin A. op de mat. Over een paar weken mag ik er twee dagen achter elkaar getuige van zijn hoe mijn vriendinnen promoveren in de wetenschap.
Het is een bijzondere gewaarwording. A. en S. zijn onlosmakelijk verbonden met mijn studententijd. In augustus 1998 ontmoette ik A. tijdens de introductie van Nederlands en we werden al snel onafscheidelijk. Twee weken later leerde ik bij QHarmony S. kennen. Ook met haar klikte het direct. En omdat ook zij bij letteren rondliep, kwamen S. en A. al snel met elkaar in contact. De Refter werd onze gezamenlijke huiskamer, waar we eindeloos rondhingen (zo lang dat er sprake was van een Refterrecord, dat later nog verbroken zou worden tijdens de nog prille verkering van S. met (inmiddels Echtgenoot) P., een recordpoging die niet onomstreden was en is). Toen er bij QHarmony een plaatsje vrij kwam voor altsax wist S. op magnifieke wijze A. langs de wachtlijst te loodsen. De rest is geschiedenis zullen we maar zeggen.
Als ik al ooit ambities koesterde op het wetenschappelijke vlak, dan werden die in de loop van het vierde studiejaar in de kiem gesmoord. Een jaar daarvoor had ik tijdens een snuffelstage al ontdekt dat ik lesgeven en omgaan met pubers reuzeleuk vond. Hevig in de ontkenning bleef ik vasthouden aan mijn droomcarrière van literair redacteur. Een stage bij een uitgeverij leerde mij echter dat ik voor de commerciële kant van de uitgeverswereld volslagen ongeschikt ben, en dat ik niet gemaakt ben voor een kantoorbaan. Het schrijven van mijn scriptie maakte het karwei af. Promoveren zou ik zeker niet, gehecht aan interactie en concreet werk als ik ben. Ik ging naar de lerarenopleiding, vond daar mijn roeping en de rest is, eh ja, geschiedenis dus.
En nu liggen daar die twee proefschriften. Dat laat me niet koud. Mede door wat ik A. en S. de afgelopen jaren heb zien doormaken weet ik vrij zeker dat mijn bijdrage aan de wetenschap niet veel groter zal worden dan het schamele beetje redactiewerk dat ik voor hen verricht heb. Jaloers ben ik niet. Wel vol van ontzag. En op de een of andere manier een beetje trots. Dat hebben ze toch maar mooi voor elkaar. Ik ben trots dat ik dat over een paar weken mee mag vieren.

schoolsoap

2010-03-28T13:13:00.005+02:00

Vriendin M. is er ook een van Nederlands. Ze werkt op een andere school en ze vertelt mij regelmatig smeuïge verhalen over haar collega's. Haat en nijd, die doet het met die, die praat niet meer met die. Echt, je hebt geen televisie meer nodig als je bij haar op school werkt. En dan vraag ik me altijd af of zulke dingen bij ons op school niet gebeuren, of dat ik ze niet door heb. Sinds gisteren weet ik het. Ik heb het niet door. Ik ging lunchen met een collega en kwam overladen met roddels naar buiten. En met rode oortjes. En met de gedachte wie ik eens zou bellen om al deze smakelijke verhalen mee te delen. Dat wordt leuk maandag.

Elke dag anders

2010-03-16T20:21:00.003+01:00

Als je een paar jaar voor de klas staat, kun je een heleboel situaties heel snel goed inschatten. Maar soms zit je er wel eens naast. Vorige week vrijdag gaf ik het laatste lesuur een proefwerk in vwo 4. De klas kwam nogal onrustig binnen en ik moest wat trucs uit de kast halen om ze snel kalm te krijgen. Enkele minuten later stonden de tafels uit elkaar, zat iedereen voorzien van een blaadje op z'n plek en werd het rustig. Ik wilde bijna beginnen met het uitdelen van de opgaven toen de deur open zwaaide. Een niet al te populair meisje stormde binnen en ging zitten. Ze deed de deur niet dicht, en natuurlijk riep iemand: 'Je bent toch niet in de kerk geboren?'
Voor mijn neus reageerde een jongen met: 'Nee, duidelijk niet, want dan was ze niet zo lelijk geweest.'
Het werd op slag doodstil en na een vernietigende blik en een ijzig 'jou spreek ik na de les' kon ik het proefwerk eindelijk uitdelen. De leerlingen gingen ijverig aan het werk.
Na een paar minuten begon het meisje zachtjes te sniffen. Ze had ook verkouden kunnen zijn. Maar het werd steeds erger en toen begon ze te huilen. Tijdens een proefwerk kun je niet gaan zitten praten, noch het lokaal verlaten. Dus fluisterde ik tegen het meisje dat ik haar helaas nog niet kon helpen, maar dat ze wel even de gang op mocht lopen om te kalmeren. Ze kwam niet meer terug.
Na het innemen van het laatste proefwerk stuurde ik iedereen weg, en zag ik dat het huilende meisje, inmiddels gekalmeerd, braaf op de gang op me zat te wachten. Maar eerst was de pestkop aan de beurt. Nog voor ik iets kon zeggen barstte hij los: 'Sorry mevrouw, ik weet ook niet wat ik zei. Het was eruit voor ik er erg in had. Ik snap ook wel dat dat echt niet kan.'
Ik veegde hem eens flink de mantel uit. 'En dan mag je nu je verontschuldigingen aanbieden.'
Ik haalde het meisje erbij en de jongen begon zich uit te putten in excuses.
'Waar heb je het over?'
'Nou, ik zei iets rottigs.'
Ze haalt haar schouders op. 'O, dat heb ik helemaal niet gehoord. Ik had gisteren zo'n ruzie met m'n moehoeder...'
Ik weet niet wie er verbaasder was, die jongen of ik, maar ik heb hem maar met de schrik vrijgelaten. Waarna ik zelf nog een half uurtje over puberen mocht praten.

Literatuur

2010-02-26T10:23:00.005+01:00

Tijdens het maken van een groepsopdracht:

Leerling 1: literair, dat is toch een soort genre?
Leerling 2: nee, volgens mij niet hoor.
Leerling 1: jawel, want op die boeken die mijn moeder leest staat altijd 'literaire thriller'. En dat zijn heel goede boeken.
Leerling 2: nee joh, volgens mij is literair dat je het van school moet lezen. Dat is waar zij het ook altijd over heeft. Met Kluun enzo en dat ze dat dus niks vindt...

De dag dat ik dertig werd

2010-02-18T13:45:00.004+01:00

De helft van de felicitaties komen neer op 'nu hoor je er eindelijk bij'. De andere helft is vooral benieuwd of het zeer deed. Ter geruststelling van die tweede groep kan ik zeggen dat het tot nu toe best goed te doen is. Al moet ik zeggen dat ik nog wel even moet wennen aan die drie hiernaast...

Roosterpijn

2010-02-11T11:25:00.003+01:00

Op zo'n grote school als die van mij (ca. 2500 leerlingen) is het maken van een rooster natuurlijk een hele klus. Daar komt bij dat de locatie waar ik werk een lokalentekort heeft (of een leerlingenoverschot, 't is maar hoe je het bekijkt). En zo zijn er nog wel wat factoren die het roosteren ongetwijfeld moeilijk maken. Het rooster dat op dit moment op mijn agenda geplakt zit, is het achtste rooster van dit schooljaar. Maar toch heb ik wel eens het idee dat het beter moet kunnen. Ter illustratie de dingen die mij vandaag vóór elf uur overkomen zijn.

Het eerste uur zat ik lokaal 108. Daarna had ik een tussenuur. Daarna zat ik volgens het rooster in lokaal 104. Mijn leerlingen stonden keurig voor de deur, maar in het lokaal zat een mij vreemde klas op mijn collega S. te wachten. Natuurlijk ging ik ervanuit dat zij zich vergiste en dat zou ik bewijzen door het dagrooster* op de computer te controleren. Ik zat inderdaad in lokaal 104. Ha! Toen keek ik naar het rooster van S. Zij zat inderdaad in... 104. Een lekker Kafka-moment. S. was bereid om uit te wijken naar lokaal 101 aan de overkant, en ik begon me te installeren in lokaal 104. Maar S. kwam al snel weer terug. Lokaal 101 heeft geen activboard en zij had er wel één nodig. Of ik toch nog wilde ruilen. Vooruit dan maar. Door al dat gedoe liep mijn les wat uit en was ik dus aan de late kant voor les 4. En dus waren de leerlingen al gevlogen. Dacht ik. Maar op het dagrooster zag ik dat ik in lokaal 004 moest zijn, aan het andere end van de school. En nee, dat stond er aan het begin van het vierde uur nog niet! Ruim tien minuten te laat kwam ik aan. En de klas zat er nog. Want de roosters mogen dan prut zijn, lieve leerlingen hebben we genoeg.

*naast het vaste rooster zijn er dagelijks wijzigingen, bijvoorbeeld omdat mensen ziek zijn en omdat je soms in een lokaal wilt met extra voorzieningen en om heel veel andere redenen.

PS Eigenlijk zou ik ook nog moeten vertellen over de leerlingen uit havo 4 die mij al de hele dag belagen. Of ze naar huis mogen omdat ze vijf tussenuren hebben voor mijn les. Nee dus. Ben benieuwd hoeveel leerlingen er straks zijn. Maar dit gedeelte laat ik maar weg, want anders gelooft u het niet meer...

koffie nodig?

2010-01-29T15:06:00.002+01:00

Na een hele drukke week met veel ontwikkelingen loop ik rond met een slaapgebrek. Hoe ik mezelf vanochtend uit bed sleurde, echt, Baron von Münchhausen is er niets bij! Ik sloeg me dapper door de eerste twee lesuren heen en meende toen pauze te hebben. Op weg naar de koffie-automaat kom ik langs mijn lokaal, waar mijn havo-4-klas op de leraar staat te wachten.
"Jullie wachten toch niet op mij, hè?"
Er wordt wat besmuikt gegiecheld.
"Nee hoor!" roept er eentje.
"Oké dan," zeg ik en ik loop door.
"We wachten wel op u, mevrouw," zegt een brave leerling zachtjes.
"Jij houdt mij voor de gek, leukerd," reageer ik. Ik geef hem een knipoog en loop door. Niets komt tussen mij en de koffie-automaat.

Vier lesuren later zie ik in mijn agenda dat ik het derde uur wel degelijk havo-4 had.

Dus toch een ramp?

2010-01-23T09:41:00.003+01:00

Afgelopen week was het toetsweek 2. En in toetsweek 2 valt elk jaar het schrijftentamen. De examenleerlingen schrijven in 3 uur tijd een betoog of beschouwing op basis van vooraf bestudeerd bronnenmateriaal. Dit jaar (naar aanleiding van de toespraak van de koningin) een beschouwing over de relatie tussen individualisering en de nieuwe media voor vwo en voor de havo-leerlingen een betoog over de stelling 'de nieuwe media zijn een zegen/ramp voor de jeugd van tegenwoordig'.
Een interessante opdracht, een belangrijke toets, een enorme hoeveelheid nakijkwerk. Ik probeer al vier dagen op rij om op tijd aan het werk te gaan. En vandaag is dat weer mislukt. Maar waar ging het mis? De wekker stond op tijd, ik ging niet snoozen, stond braaf op, legde alle spullen klaar, smeerde een boterham, klapte de laptop open...

Bah!

2010-01-18T14:51:00.002+01:00

Hier volgt een vies verhaal. U mag nu afhaken, maar ik moet het even kwijt. Sorry.

Bij het nakijken van een v4-proefwerk trof ik zojuist tussen de vierde en vijfde regel van het laatste antwoord een snotje van een leerling. Met een haar erin!

niet zo productief...

2010-01-14T11:34:00.002+01:00

Toen de befrs net waren afgeschaft had ik het genoegen een half jaar te wonen en te werken in Leuven. Daar heb ik natuurlijk een heleboel van opgestoken. Niet in de laatste plaats was het een geweldige verrijking voor mijn woordenschat. Als je had overgewerkt, werd dat niet uitbetaald, maar je mocht later wel die tijd opnemen. 'Tijd voor tijd' noemen ze dat in het bedrijfsleven geloof ik. Daar heette het 'recupereren'. Een prachtig woord, vind ik, niet in de laatste plaats omdat het ook een beetje doet denken aan herstellen van een nare ziekte.
Deze week zit ik met een boel overwerk in aantocht. Volgende week is het namelijk toetsweek en dan moeten de eindexamenleerlingen het schrijftentamen afleggen. In drie uur tijd schrijven ze een tekst van ongeveer duizend woorden op basis van vooraf bestudeerd bronmateriaal. En aan mij de nobele taak om die teksten te beoordelen. Ongeveer zeventig keer. Ongeveer een half uur per leerling. Naast alle andere werkzaamheden. Nu vraag ik me dus af of je ook preventief kunt recupereren. Dat zou dan wel een mooie verklaring zijn voor het feit dat er vandaag werkelijk niets nuttigs uit mij komt...

Daar zijn we weer

2010-01-07T11:20:00.005+01:00

Ik was er even niet. Ik was er namelijk wel, volop zelfs, maar zo druk dat ik mijn virtuele ik maar even liet voor wat het was. Maar nu is het 2010 en heb ik twee weken kerstvakantie achter de kiezen. Ik ben dus weer helemaal fris en fruitig. As if.
Vanochtend kwam ik te laat op school omdat de snoozefunctie van mijn wekker het definitief heeft begeven en/of de sneeuw zorgde voor ernstige verkeershinder. Deze samenloop werd mij fataal. Onder normale omstandigheden had ik het te laat opstaan nog wel kunnen compenseren met wat haastwerk, maar dat zat er nu niet in. Onder normale omstandigheden had de sneeuw me mijn voorschoolse voorbereiding en koffie gekost, maar zou ik nog wel op tijd geweest zijn voor de eerste les.
Het tweede lesuur was een tussenuur. Vijf minuten voor het einde van het derde lesuur kwam ik erachter dat het derde lesuur voor mij geen tussenuur had moeten zijn. Ik heb de hoop voor vandaag dus maar opgegeven. Ik zit het wel uit, en dan proberen we het morgen wel weer opnieuw. En tot die tijd heb ik in elk geval wel warme voeten, want na drie dagen afzien ben ik gezwicht en heb ik, geheel tegen mijn eigen principes en het overbiddelijke oordeel van mijn modebewuste (liever een nat pak dan een regenpak, het bestaat nog steeds) leerlingen, toch mijn wandelschoenen aan naar school.

Brief van de koning

2009-11-03T20:44:00.004+01:00

Vandaag had ik in mijn postvakje een hele sjieke envelop. Er was een soort van wapen ingestanst en er zaten drie postzegels op en stempels uit België. De envelop was geadresseerd Aan Mevrouw DVN, Literatuurdocent Mijn School. Dit, en het adres van de school was in sierlijke krulletters op de envelop gedrukt.
'Zo, da's sjieke reclame,' dacht ik, en ik rukte de envelop open. Wij docenten krijgen namelijk erg veel reclame, en soms wordt die vermomd als iets spannends, zodat je hem niet ongelezen weggooit. Dit leek me typisch zo'n geval.
In de envelop zaten vier dingen. Het eerste waar mijn oog op viel was 'dienst des konings'.
'Huh, da's gekke reclame,' dacht ik, nog steeds in de veronderstelling dat ik hier een uitnodiging voor een of andere literaire avond te pakken had.
Toen keek ik eens op mijn gemak naar het grootste van de vier dingen. Dat was een dikke kaart, alweer voorzien van zo'n wapen in reliëf en sierlijke krulletters. Omdat die te mooi is om hem u te onthouden volgt hier de volledige tekst:

In opdracht van
Hunne Majesteiten de Koning en de Koningin
heeft de Protocolchef van het Hof de eer

Mevrouw DVN
Literatuurdocent Mijn School

uit te nodigen op de plechtige uitreiking, gevolgd door een receptie, van de Prijs der Nederlandse Letteren 2009, op woensdag 18 november 2009 om 11 uur, in het Koninklijk Paleis te Brussel.

Stadskledij

Het staat er echt. De andere drie dingen uit de envelop zijn een retourkaart, met envelop (aan de dienst des konings dus) en een parkeerkaart voor het Koninklijk paleis in Brussel. Echt waar!
Geen idee waar ik het aan te danken heb, maar zeker weten dat ik ga. Morgen alleen nog wel even de stad in voor passende kledij.

Control Pee

2009-09-22T18:11:00.002+02:00

Ik had bedacht dat ik even een leuk logje ging schrijven over hoe ik bezig ben met het instuderen van allerlei operaknallers en hoe ik daarbij tot de conclusie ben gekomen dat ik toch echt niet zo houd van Verdi-opera's. Luisterend naar een stukje uit Nabucco zat ik na te denken over een leuke manier om dat logje te beginnen. Maar ik was even niet zo geïnspireerd. Dat zou natuurlijk kunnen liggen aan de lange werkdag die ik achter de rug heb, aan de honger die zich begint te manifesteren, aan de rondjes die mijn hersenen draaien rondom het todo-lijstje voor vanavond... Of aan dat stukje Nabucco, dat mij het denken belette. Maar goed. Geen inspiratie dus. Dan maar even wat anders doen.
En dus wilde ik Control Tee doen, voor een nieuw tabje, waarin ik dan even m'n mail kon checken. Helaas waren mijn hersenen inmiddels zo ver verschrompeld dat ik in plaats van de Tee de Pee indrukte. 'K*t,' dacht ik en ik sloeg dramatisch mijn ogen op ten hemel (echt, één en al opera hier), 'nu gaat ie natuurlijk m'n hele blog zitten printen en da's nou ook weer niet de bedoeling!' Maar dat bleek dus niet het geval. Opgelucht keek ik weer naar het scherm. En zag dat ik een leeg logje had gemaakt. En zo ontdekte ik dat Control Pee hier dus een shortcut is voor publiceren. Geen operalogje dus, maar wel een serendipiteit. En daar moet u het voor nu maar even mee doen, want ik ga eten koken.

2009-09-22T18:08:00.000+02:00

Nieuwe leerlingen

2009-09-08T12:00:00.004+02:00

Onze school heeft drie locaties. In het gebouw waar ik werk is de bovenbouw gevestigd van vmbo-t, havo en vwo. In dit gebouw is een gang die niet toegankelijk is voor leerlingen. Hier bevinden zich bijvoorbeeld de personeelskamers en administratieve ruimtes. Ook het trappenhuis dat naar deze gang leidt, is verboden terrein voor leerlingen. Als ik naar bovenloop op deze trap kom ik een groepje derdeklassers tegen.
'Ho even, waar gaan jullie naartoe?' zeg ik bars (bars doen tegen onbekende leerlingen is één van mijn hobby's en bovendien gunstig voor mijn reputatie).
'Dat weten we niet,' piepen de geschrokken jongetjes licht wanhopig.
'Welk lokaal zoek je dan?', vraag ik, ineens behulpzaam.
'003.'
'Aha, dan moet je inderdaad op de begane grond zijn. Maar niet via deze trap, want in de gang waarop die uitkomt mogen jullie niet komen.'
Ik dirigeer de groep de juiste kant op en loop daarna achter ze aan richting mijn lokaal. Ik loop net dichtbij genoeg om één van hen te horen klagen: 'Lokalen die je niet kunt vinden, verboden gangen, het lijkt hier Zweinstein wel!'

De klantenservice

2009-08-25T12:47:00.003+02:00

Vooraf: eigenlijk zou ik dit logje niet moeten schrijven. En al helemaal niet publiceren. Het bestaat al. Het is te makkelijk. Het is zinloos. Maar ik moet het toch even kwijt. Sorry.

Ik probeer om Vriend en mijzelf in de telefoongids te krijgen. Geen eenvoudige kost voor gewone medemensen, schier onmogelijk voor mensen met een afwijkende achternaam, zoals ik. Op internet lukt het niet. Bellen met de klantenservice dan maar. Na een heleboel keuzes ben ik de zoveelste wachtende. De dame die mij dat regelmatig vriendelijk meedeelt, zegt er behulpzaam bij dat veel vragen 'eenvoudig via onze website' beantwoord kunnen worden. 'Jaja,' denk ik.
Kort daarna krijg ik een mevrouw aan de lijn die het allemaal erg moeilijk vindt. Wat wil ik nou precies. Ik wil dat Vriend en ik allebei te vinden zijn in de telefoongids. Ze noteert braaf mijn gegevens en vraagt een keer of zeven of ze het goed verstaan heeft. Dan probeert ze de gegevens in 'het systeem' te zetten, maar dat lukt niet. Geduldig leg ik uit dat de eerste letter van mijn Franse achternaam als een voorvoegsel beschouwd moet worden. Ik lees haar ook nog voor hoe mijn vader en broer vermeld zijn in de telefoongids. 'O' is haar eloquente reactie. Ze gaat er een collega bijhalen. Twintig minuten later is het de twee gelukt om mijn gegevens aan 'het systeem' toe te vertrouwen. 'Dank u,' zeg ik. 'En dan wil ik nu graag de gegevens van mijn vriend doorgeven.'
'Maar dat wordt dan een extra vermelding, mevrouw,' zegt mijn nieuwe beste vriendin.
'Vind ik prima,' zeg ik, immer coulant.
'Dan moet ik u even doorverbinden naar de afdeling 'extra vermelding'.'
Grmbl... Maar ik blijf beleefd, wens haar ook een fijne dag en laat mij nog eens twintig keer vertellen dat veel vragen 'eenvoudig via onze website' beantwoord kunnen worden.
'De telefoongids, waarmee kan ik u van dienst zijn?'
'Ik wil graag een extra vermelding bij mijn telefoonnummer.' Ik geef het nummer en mijn naam.
'Maar op dat telefoonnummer heb ik helemaal geen vermelding staan.'
'Goh, ik heb toch net van uw collega begrepen dat ik onder mijn naam in 'het systeem' sta.'
'O, dan moet ik u even doorverbinden met een andere afdeling.'
Zonder groeten word ik weggedrukt. En die andere afdeling, zo merk ik na een paar minuten, is de afdeling Zwart Gat. Drie kwartier verder, en ik kan opnieuw beginnen.

Antonius krijgt toch concurrentie

2009-08-20T20:40:00.003+02:00

Vooruit, vandaag dan een stukje ter meerder eer en glorie van Vriend. Omdat ik nog steeds vakantie heb, ga ik een dagje logeren in hotel Mama. Overdag tutten met de kinderen van mijn zus en 's avonds heerlijk eten en slapen in mijn ouderlijk huis. Opstaan is als ik naar huis mag geen probleem en ik sms Zus dat ik al tegen elf uur bij haar zal zijn. Vriend krijgt een zoen en een opgewekt 'tot morgen'. Ik gooi m'n spullen in de auto en constateer tevreden dat die meteen start, ondanks het feit dat ik vijf weken niet gereden heb. Nu alleen nog even tanken en dan ben ik er helemaal klaar voor. Maar dan.
De pinautomaat van het tankstation blieft mijn pasje niet. Ook na het herhaaldelijk doorhalen van mijn pas, op advies van de tankstationmevrouw ook nog eens 'langs de andere kant', probeert zij het ook eens. En nog eens. En met een stukje plakband op de magneetstrip. En nog eens 'langs de andere kant'. De pas geeft geen sjoege. Dan maar een keer betalen met de gezamenlijke rekening. 'Geen saldo. Betaal anders.' meldt het apparaat. Ik werp een blik in mijn portemonnee. Cash heb ik ook al niet. Dus ik bel Vriend, die luttele minuten later zijn pas door de gleuf haalt en mij uit deze genante situatie bevrijdt.
Vriend krijgt een zoen en met een nieuw 'tot morgen' stap ik weer in mijn bolide. Die niet wil starten. Gelukkig stond Vriend nog even bij mijn auto om mij uit te zwaaien. In plaats daarvan haalt hij zijn auto, zet die voor de mijne, monteert er een sleepkabel aan en sleept mij en mijn doorgaans toch trouwe vierwieler naar de dichtstbijzijnde garage. Daar doet ie de motorkap open en constateert met de monteur dat mijn accu dood is. Ik krijg een nieuwe. Vriend betaalt en na nog een zoen (en een extra) en een laatste 'tot morgen' ben ik slechts drie kwartier later alsnog op weg naar mijn hometown. Antonius-Vriend: 1-1.

Mijn beste V/vriend

2009-08-19T09:08:00.004+02:00

Maandagmiddag bel ik Vriend. Ik ben namelijk in de stad en wil mijn middagafspraak in mijn koorafspraak laten overlopen, maar ik mis wat essentiele onderdelen. Een warm vest voor op de terugweg, mijn partituren en de sleutels van de repetitieruimte. Of hij die even in een tas wil doen, dan komt vriendin A. ze even ophalen. (Hier blijkt maar weer wat een geweldige vrienden ik heb, dat ze zich geheel belangeloos inzetten om mijn leven makkelijker te maken.)
Vanwege de lage opkomst besluiten we niet te gaan zingen en we installeren ons direct op ons na-de-repetitie-terras. Daar neem ik van vriendin A. mijn tas in ontvangst en na een poosje trek ik er mijn vest uit. Een paar portjes later fietsen A. en ik tevreden weer naar de vinex.
De volgende ochtend ruim ik netjes mijn tas op en kom dan tot de conclusie dat de sleutels er niet inzitten. Vriend ontkent in alle toonaarden dat het aan hem ligt. Hij heeft het vest en de sleutels in het grote vak bij de partituren gestopt. Eigenlijk wil ik op hem mopperen, want sleutels stop je toch in het ritsvak. Maar hij was wel zo lief om mijn spullen te verzorgen en gezien mijn trackrecord met verloren spulletjes zoek ik het probleem toch maar bij mijzelf. Ik krijg een visioen van een onzorgvuldig uit de tas getrokken vest met een sleutelbos in zijn slipstream. Snel bid ik: 'Antonius, mijn beste vrind, zorg dat ik die sleutels vind'. En vervolgens fiets ik als de bliksem naar het terras. Alwaar ik geen sleutels vind. De schoonmaakster van het café (met whiskeystem en tijgerprint eigenlijk een eigen logje waardig) vertelt mij in accentloos Nimweegs dat zij sleutels niet heeft.
Ik ga over tot de orde van de dag. Bloedbank, boodschappen doen, lunchen met S., cadeautjes kopen met N., best nog druk, zo'n vakantiedag. De sleutels kan ik maar niet uit mijn hoofd zetten. Ik krijg een nieuw visioen. Ik zie mezelf naar de mensen van de repetitielocatie bellen. Ze reageren woedend. Alle sloten moeten vervangen worden en ik moet betalen en ons koor krijgt NOOIT MEER een sleutel van ze. We zoeken het maar uit! Dit visioen herhaalt zich en elke keer roep ik ter bezwering Antonius aan. Verder sms ik A., maar de sleutels zijn niet per ongeluk in haar fietstas beland. Behulpzaam sms't ze terug dat ik in de fietsenstalling kan kijken, daar en daar. Via de fietsenstalling ga ik nog een keer langs het terras, alwaar de sleutels zich nog steeds niet gemanifesteerd hebben. Op advies van mevrouw Whiskeystem kijk ik op de site van de gemeente bij de gevonden voorwerpen. Ook al niets.
Thuis pak ik ten einde raad mijn koortas nog een keer helemaal uit. Nog steeds zitten de sleutels er niet in. Maar dan schud ik een beetje met de tas en hoor ik toch echt wat rammelen. In het ritsvakje zitten ze. Ik dank Antonius op mijn blote knietjes en kapittel daarna Vriend, die zijn schouders ophaalt. Ik weet wel wie zich mijn beste vriend mag noemen.

Zaagmans

2009-08-12T09:27:00.005+02:00

Vandaag is mijn vakantie half vol. Of half leeg, maar ik ben een optimist. Of het wat te betekenen heeft weet ik niet, maar vannacht droomde ik over school. Ik gaf ineens natuurkunde en dat ging niet erg soepel. Voortdurend was ik halverwege een zin even stil om wanhopig te bedenken hoe het ook alweer zat. Bovendien waren de zestig leerlingen in het lokaal niet rustig te krijgen en geneerde ik me nogal voor Vriend, die nu bevestigd kreeg dat ik het inderdaad helemaal nog niet onder de knie heb, dat lesgeven. En met dat gevoel werd ik dus wakker. Gelukkig heb ik nog een halve vakantie om mijn zelfvertrouwen terug te krijgen. Het scheelt alvast een slok op een borrel dat ik in september gewoon weer Nederlands zal geven.

zeven weken

2009-07-20T12:00:00.003+02:00

Hoewel ik afgelopen dinsdag nog dacht dat het er nooit meer van zou komen, blijkt het nu dan toch zo te zijn. Het is vakantie. Zeven weken zonder wekker. Zeven weken zonder school. Zeven weken zonder zeurende collega's. Maar alsjeblieft niet zeven weken zonder zon. Dus ik ga eerst maar eens op zoek naar een worst om aan H.Clara te beloven...

Letterkundemondelingen

2009-07-10T13:53:00.002+02:00

De afgelopen week was het toetsweek en dat wil zeggen dat ik mijn vierdeklassers mocht doorzagen over hun boekenlijst. Dat kan heel moeizaam en vervelend zijn, maar gelukkig soms ook erg grappig. Zo vertelde een leerling mij over de De tweeling dat twee bejaarde zussen herenigd worden in de terminale baden van Spa. Een andere leerling bleek het verschil tussen dader en getuige niet helemaal scherp te hebben. Volgens hem was de kroongetuige uit het gelijkname boek hoofdpersoon en verdachte Thomas. Toen ik zei dat ik dat wel een bijzondere getuige vond, ging er helaas geen lampje branden.
Een enkele keer ga ik zelf in de fout. Zo vroeg ik een leerling wat Moenen en Mariken eigenlijk doen, die zeven jaar dat ze in die herberg in Antwerpen wonen. De leerling had geen idee. Om haar een beetje op weg te helpen, zei ik dat Moenen Mariken ergens voor gebruikt. Nog geen idee. Voor ik er goed over nagedacht heb, hoor ik mezelf zeggen: 'Hij gebruikt haar als lokdoos.'

Duiven

2009-07-05T15:22:00.003+02:00

Leerling: 'Mevrouw, weet u wat een duivenmelker is?'
DVN: 'Ja. Waarom wil je dat weten?'
Leerling: 'Nou, mijn vader is duivenmelker en dat vertelde ik net in de pauze. Bleek dat niemand wist wat het was, dus ik ging het uitleggen. Had ik alles verteld over het verzorgen en kweken en de wedstrijden, vraagt er iemand: 'Maar wat doe je dan met die melk?''

Waarom toch?

2009-06-22T09:15:00.002+02:00

Af en toe zijn er van die trends die je maar niet kunt of wilt begrijpen. Daarbij kan ik me vooral erg verbazen over schoenenmode. Jaren geleden had ik dat met de puntlaars. Later bijvoorbeeld met de ugg en de croc (wanneer gaan die nou eindelijk weer uit modebeeld verdwijnen?). Recent is er een nieuwe verbazing bij, over de Birkenstock-teenslippers. Die vind ik dus echt foeilelijk! Over het waarom van die dingen breek ik me al het hele seizoen mijn hoofd. Maar nu niet meer.
Vrijdagochtend, de eerste les. Een leerling komt aan de late kant het lokaal binnen en huppelt op haar vriendinnen af. 'Hoe vinden jullie mijn nieuwe birkies?'
Oh's en ah's.
'Kei leuk!'
'Gaaf!'
Even laat ze zich de bewondering aanleunen. Dan zegt ze übernonchalant: 'Echt? Ik vind ze zelf namelijk spuuglelijk, maar ze zitten zo lekker.'

DVN gaat te biecht

2009-06-02T13:55:00.004+02:00

In mijn studententijd was het een goed gebruik onder mijn vrienden om af en toe eens lekker af te geven op A.F.Th. (van der Heijden). Bah, wat schreef die man langdradig. Bah, wat was het allemaal goor. En megalomaan. Leven in de breedte, ja, het is hem aan te zien! Toppunt van de schimppartij was dat iemand (meestal Rosalie) riep: 'Als ik een aft wil, dan kweek ik er zelf wel één!'
Natuurlijk deed ik hier volop aan mee. Niets is immers zo goed voor de sociale cohesie als een gezamenlijke vijand. Dat ik eigenlijk wel een beetje genoten had van dat ene boek dat ik van A.F.Th. gelezen had (De gevarendriehoek, het voor Nijmeegse Neerlandici uiteraard verplichte tweede deel uit de Tandeloze Tijd), zat hem, zo maakte ik mezelf wijs, alleen in het feest der herkenning (A.F.Th. kwam uit het mij goed bekende G. en zat op mijn middelbare school).
Na mijn studententijd hoefde ik niets meer te lezen en dus lag er nooit een A.F.Th. op mijn nachtkastje. Tot mijn vader, groot fan, twee jaar geleden het cordon sanitaire doorbrak. Het schervengericht moest ik echt meenemen op vakantie. Aangezien mijn respect voor mijn vader nog altijd groter was (is) dan mijn weerzin tegen A.F.Th. sloeg ik het boek braaf op dag 1 open. Om het alleen nog dicht te doen als ik ging slapen of zwemmen.
Langdradig? Wat heet. Goor? Af en toe, maar altijd in dienst van het verhaal. Megalomaan? Zonder meer, maar het was dan ook briljant. Nog drie kwart jaar hield ik vol dat het alleen aan dit ene boek lag. Tot mijn vader op de vooravond van een nieuwe vakantie Advocaat van de hanen in mijn tas duwde. Ook dat las ik in één ruk uit en daarna was het hek van de dam. In een jaar tijd las ik vrijwel alle verschenen delen van Homo Duplex (De Movo-tapes staat op het programma voor de zomervakantie), enkele losse boeken en de Tandeloze Tijd. Ik genoot volop van De slag om blauwbrug, belde mijn vader op om passages uit Vallende ouders voor te lezen en vond De gevarendriehoek bij herlezing geweldig. Tegen de 1300 pagina's van deel drie uit de cyclus, Het hof van Barmhartigheid en Onder het plaveisel het moeras,* zag ik nogal op, maar al na de tweede bladzijde was ik overtuigd. Nu ben ik bijna op de helft en ik voel mij echt genoodzaakt om mijn geweten te zuiveren. DVN hartje A.F.Th. Zo, dat is er ook weer uit.

* Vriend C., als je meeleest, je had dus helemaal gelijk.

Verkocht!

2009-05-28T21:33:00.001+02:00

Met al die vinex-vreugde zou je bijna vergeten dat ons oude appartement ook nog steeds in ons (nou ja, Vriends) bezit was. Wij waren dat helemaal niet vergeten, al was het maar vanwege het gat in onze begroting...

Maarrrrrrrrrrr vandaag is het verkocht! Na een spannende week van tegenbieden en afwachten is de deal vandaag gesloten. Dinsdag wordt het contract getekend. En als we dan ook zeker weten dat 'zij' de financiering rondkrijgen, dan gaan Vriend en ik een bacchanaal aanrichten. Hoera!

examens

2009-05-28T09:41:00.003+02:00

Drie examenklassen nakijken is niet grappig. Dat het cito het nodig vond om in het vwo-examen drie keer zo veel open vragen te stoppen als normaal is ook niet grappig. De tweede correctie die al binnenstroomt terwijl ik nog niet door de eerste ronde heen ben is ook niet grappig.
Maar gelukkig valt er tussendoor nog wel wat te lachen. Zo schreef een havo-leerling dat geluksgevoelens beperkt kunnen worden door gevoelens van jaloerzie. En zojuist las ik in een vwo-samenvatting dat Nederland een goed voorbeeld is van een land dat de gevaren die de moderne samenleving bedreigen weet te prepareren.

niet op vakantie, maar wel

2009-05-10T08:30:00.005+02:00

De boekenkast. Eindelijk wordt die zoals we hem bedoeld hebben. Jammer genoeg doet Vriend het niet alleen. Ergens halverwege wordt de harmonieuze samenwerking even bedreigd. Het lijkt erop dat ik een verkeerd achterpaneel heb gehaald, maar gelukkig komt alles op z'n pootjes terecht als we het paneel een kwartslag draaien.

Een dagje Amsterdam. We bezoeken een openbare repetitie van het Koninklijk Concertgebouworkest met pianist Lang Lang. Gratis, dus staan we eerst een half uur in de rij. Twee sjieke dames voor ons verbazen zich over die lange rij. Een van hen haalt haar neus op over het feit dat voor hen iemand een boterham staat te eten. De ander is wat milder gestemd en suggereert dat 'die mensen' misschien wel een heel eind gereisd hebben. Achter hen, halverweg mijn boterham met nutella, twijfel ik of ik dat zal beamen. Maar dan verzucht de eerste dame: 'ja, je moet er heel wat voor over hebben' en besluit ik dat ik met haar geen praatje wil maken.

Diner en film in eigen stad. En hoewel het eten het niet haalt bij dat in Amsterdam de dag ervoor (beetje decadent, twee keer achter elkaar uit eten, maar hee, we hebben wel de vakantie uitgespaard!), constateren we tevreden dat we er heerlijk bijzitten, en dat het toch ook wel wat waard is om je ergens thuis te voelen.

De schutting. Na de nodige diplomatie en beslismomenten gaan we vandaag de schutting plaatsen. De buurman heeft een plan de campagne, dus we hoeven alleen maar te doen wat hij zegt. Als Vriend, zijn broer en ik aan het eind van de dag tevreden geluiden maken omdat het einde inzicht is, blijkt dat het eerste paneel te hoog hangt. Meetfoutje van de buurman. Wij suggereren dat het prima is zo, morgen zie je dat al niet meer. Hij denkt daar anders over. Ik ben benieuwd of we vandaag naar de klussende buurman gaan kijken...

de boekenkast

2009-05-04T11:46:00.003+02:00

Onze boekenkast moet verbouwd. En ik wil heel graag dat dat gebeurd is. Wij hebben zo'n mooi systeem van Lundia, dat je eindeloos kunt aanpassen en uitbreiden. Sinds de verhuizing weten we eigenlijk al dat de opstelling die we nu hebben niet ideaal is. Kort na de verhuizing kocht ik alle onderdelen om die ideale opstelling te bereiken. En zoals dat gaat staat het vijf maanden later nog allemaal te wachten op de Grote Dag.
Het zou zo maar eens kunnen dat dieDag vandaag is. Eigenlijk zouden Vriend en ik hier helemaal niet zijn vandaag. We zouden nu lekker over het IJsselmeer zeilen. Maar de weersverwachting was toch niet helemaal mijn verwachting. En ik voelde me eigenlijk ook niet zo jofel. Dus stelde Vriend voor dat we thuis zouden blijven. In plaats van op de boot zat ik onder mijn dekentje op de bank met een tosti en een mooie film. Traantje erbij en toen lekker naar bed.
Nu gaat het al wat beter en negeer ik het feit dat de zon schijnt en we dus best op de boot hadden willen zitten. Gelukkig word ik hierin gesteund door mijn maag, die zich nog steeds niet zo jofel voelt. Dit zou dus echt de uitgelezen Grote Dag zijn. De kast staat me uitdagend aan te kijken. En ik wil zo graag dat het klaar is. Maar zou ik Vriend zo ver krijgen dat hij het alleen doet?

stunt #2

2009-04-24T12:07:00.002+02:00

Wat ik op mijn vrije woensdagochtend nog niet wist, was dat het die nacht gebeurd was. Alle docenten van v6 waren die nacht van hun bed gelicht. Voor brownies, een zak drop, een frikandel, voor niks (dat vonden de leerlingen hilaaaaaarisch, de collega die 'nergens voor' bedoeld had kon er niet zo om lachen). Alle docenten? Nee, want één leraar had zijn bel uitgeschakeld en één lerares woont in een vinex-wijk waar de TomTom de weg niet kent...

stunt

2009-04-22T08:56:00.004+02:00

Vrijdagmiddag. Er komen twee v3'ers op mij af. 'Mevrouw DVN, we moeten voor Nederlands een enquête houden. Wilt u hem invullen?'
'Tuurlijk dames, maar loop even mee naar mijn lokaal, want ik zit les te geven.'
Eenmaal aan mijn bureau buig ik mij over de vragen.

Naam? DVN
Lievelingskleur? Da's makkelijk: rood
Lievelingsdier? DVN denkt aan al die lieve lammetjes onderweg naar school: schaap.
Lievelingseten? DVN denkt aan allerlei heerlijks, laat zich daardoor een beetje meeslepen, roept zichzelf tot de orde, vraagt zich af of ze verschillende dingen mag opschrijven en kiest dan toch: lasagne.
Heeft u een bijzonder talent? DVN vraagt zich af wat het doel van deze enquête eigenlijk is, en of ze de leerlingen en passant iets moet bijbrengen over het opstellen van goede enquêtevragen, bedenkt dat dat nogal betweterig is en richt zich weer op de vraag en vult in: ik kan mooi zingen.
Op welk lichaamsdeel bent u het meest trots? DVN krabt zich nogmaals achter de oren, vraagt zich af of ze haar borsten zal kiezen, bedenkt zich dat dat niet zo handig is voor haar reputatie op school, dwaalt af naar die keer dat de leerlingen het datingprofiel van een collega hadden gevonden op internet, roept zichzelf weer tot de orde, wendt zich dan toch tot de enquêteurs en neemt hun suggestie over: mijn hersenen.
Waar mogen we u 's nachts voor wakker maken? Zou zich hier nogmaals moeten afvragen wat het doel van deze vragenlijst eigenlijk is, maar denkt in plaats daarvan: een verse bruine boterham met nutella natuurlijk.
'Klaar! Alsjeblieft dames, en veel succes ermee!'

Maandagochtend. DieVanEconomie, ook uit het prachtige jaar 1980 en om nog meer redenen een collega met wie ik graag samenwerk, komt naar mij toe en vraagt of ik ook zo'n enquête heb ingevuld. Ja. En of het me was opgevallen dat die meisjes zusjes waren van een paar v6'ers. Ja. En of ik me realiseer dat het de laatste lesweek is. Eh ja. En of ze bij Nederlands in 3v een enquête moeten houden. Eh nee dus. Ik ben blijkbaar te weinig achterdochtig. Voor de zekerheid draag ik deze week maar een decente pyjama...

Jat de ene leerling van de ander...

2009-04-21T09:12:00.002+02:00

Op de after- party probeert ze uitleg te krijgen over wat er allemaal gebeurd is ze vraagt dit bij Max als zowel de regisseur Reginald dit lukt niet geheel en max en zij krijgen ruzie deze eindigt uiteindelijk bijgelegd in de kroeg en dan zitten ze aan het bier.

En daarom wil ik dus liever niet dat mijn leerlingen scholieren.com als bron gebruiken...

Shot through the heart?

2009-04-18T18:25:00.006+02:00

Ken je dat? Je staat de boodschappen in de koelkast te laden en ineens betrap je jezelf erop dat je een liedje van Celine Dion staat te zingen. Kennelijk was dat het laatste stukje muzak dat je hoorde in de AH. Of je loopt voorbij een reclameposter van een cv-ketel en even later hoor je jezelf, al dan niet hardop, zingen: 'Remeha, the heat is ooon!'.
Ik heb dat dus heel vaak. Laatst beklaagde ik me erover in v6. Als voorbeeld gebruikte ik Bon Jovi. Sindsdien komt het regelmatig voor dat ik op de gang iemand 'shot through the heart' hoor zingen. Of ik kom een lokaal binnen en 'and you're to blame' knalt net uit een mobieltje. Reuze grappig natuurlijk, vooral omdat inmiddels ook de v6'ers uit de andere klassen het hebben opgepikt. Ik speel het spelletje mee en stop demonstratief mijn vingers in mijn oren, trek een lelijk gezicht of laat op een andere manier merken dat ik de grap ervan inzie.
Allemaal leuk en aardig dus, maar vandaag, op mijn vrije zaterdag sta ik de oprit te voorzien van anti-onkruidzand (niet giftig, dus milieubewust en veilig!) en ineens zing ik: 'darling you give lohohove a bad name!' Shot through the heart? Shot through the brain zul je bedoelen!

kommaneuker

2009-04-09T11:17:00.004+02:00

Eigenlijk kom ik liever niet over als een enorme schoolfrik en al helemaal niet als zo'n zuurpruim die het alleen maar over spelling kan hebben. Vorige week logde ik er wel over, en dat zou ik nu dus eigenlijk niet moeten doen. Maar ja, dan krijg je een enquête van mijn-ov.nl. En dan lees je dit:

2. Wat vind je ervan dat agressie tegen het personeel vaak resulteert in stakingen?Kies één van de volgende antwoorden
a. Terecht dat men het werk neerlegt!
b. Ik begrijp het wel, maar ik baal er dan flink van.
c. Als ik heel eerlijk ben, wordt ik daar juist een beetje agressief van.

En dan ga ik die luitjes dus toch mailen...

Volgens het boekje

2009-04-08T09:58:00.003+02:00

Gisteravond was het weer eens ouderavond. Mijn lio* was erg opgelucht dat er geen ouders waren die haar wilde spreken. In de toekomst zal dat echter vast wel het geval worden, dus nodigde ik haar uit om mijn oudergesprekken bij te wonen. Tijdens mijn eigen opleiding werd daar zowel in theorie als in de praktijk geen enkele aandacht aan besteed en ik weet nog dat ik het in zeven kleuren in mijn broek deed toen ik voor het eerst een oudergesprek moest voeren. Dit leed wilde ik E. graag besparen. Als ze wat gesprekken in de praktijk zou zien, zou ze hopelijk enigszins beter beslagen ten ijs komen als het wel aan de orde is. De grap van oudergesprekken is dat ze in de praktijk bijna altijd heel erg meevallen. Ouders komen niet om je verwijten te maken, te ontmaskeren, je uit te schelden of waar je je vooraf verder allemaal zorgen over maakt.
Als ik echt pedagogisch verantwoord was, zou ik de gesprekken met E. hebben voorbereid, maar tussen droom en daad stonden wat mondelingen in de weg en ook een hoop correctiewerk. De voorbereiding deed ik dus in mijn eentje, een kwartiertje voor E. en de ouders arriveerden. Na drie gesprekken hadden we een korte pauze en ik vroeg E. wat ze ervan vond. IJverig als zij is, bleek ze van elk gesprek van tien minuten een observatieverslag van twee kantjes te hebben met opmerkingen over mijn gesprekstechnieken, die volgens E. zo uit haar boekje (zij heeft daar dus blijkbaar een boekje over) kwamen, en die ze bovendien had gezien in de rollenspellen op haar opleiding. Ik weet niet of ik E. nou eigenlijk geholpen heb, maar zelf was ik reuze tevreden.

*(Saai) stukje over onderwijsafko's: 'lio' staat voor 'leraar in opleiding', de lio-stage is de laatste stage van de lerarenopleiding, waarin de student feitelijk functioneert als collega (vandaar de ook gebruikte afko cio). De lio heeft een halve lesbaan en wordt op afstand begeleid door de spd (stage practicum docent), die meerdere keren per week met de lio spreekt en regelmatig lessen bijwoont. Daarnaast worden lio en spd waar nodig geholpen door de aba (algemeen begeleider afdeling). Voor de beoordeling krijgt de spd hulp van de ipd (instituut practicum docent). Voor overkoepelende zaken zijn er dan nog de abs (algemeen begeleider school) en de abi (algemeen begeleider instituut).

Toetsweek

2009-03-31T20:31:00.004+02:00

Mijn collega's en ik ergerden ons aan de vreselijke spelfouten die leerlingen maakten bij toetsen die niet specifiek over spelling gaan. Daarom voerden we voor die toetsen een spellingsbonus in. De laatste vraag op de toetsen van vwo 4 is nu standaard:

Controleer ten slotte je spelling. Als je antwoorden foutloos gespeld zijn, krijg je een scorepunt bonus. Bij één spelfout krijg je een half punt bonus. Bij twee of meer spelfouten krijg je geen bonuspunt.

Deze regel is zeer succesvol. De leerlingen spannen zich in om beter te spellen en op de gemaakte werken kun je zien dat ze de moeite hebben genomen om fouten op te sporen en te verbeteren. Veel leerlingen zetten er iets bij. 'Check', 'okay!' of een smiley. Vandaag schrijft een dyslectische leerling: 'Haha, bij mij heeft dat geen zin!'. Ter hoogte van 'bij' heeft ze een bijtje getekend. Jammer dat ik daar geen bonus voor kan geven.

De week die is geweest

2009-03-21T08:51:00.005+01:00

Eigenlijk wilde ik een logje gaan schrijven over de mindere momenten van deze week. Het zou een selectie worden van de highlights, zou ik er bitter bij schrijven, want voor een uitputtende lijst was hier geen plaats. Ik zou schrijven over hoe ik omkwam in het nakijkwerk. Over de rampochtend waarop ik bij de verkeerde bushalte stond, in de trein constateerde dat ik een enorm gat in mijn panty had, de etos geen panty's in mijn maat verkocht en ik op school van een ander moest horen dat een van mijn naaste collega's een andere baan heeft. Over hoe ik vanochtend om kwart voor acht (op zaterdag!) ruw gewekt werd door de buren die hun terras gingen aanleggen en begonnen met zo'n trilplaat. Over hoe de buren aan de andere kant acht uur ook een mooie tijd vonden om met klussen te beginnen. Over hoe ik daar echt niet doorheen kon slapen en me na enkele verwensingen aan het buuradres maar aankleedde om aan mijn (werk)dag te beginnen. Over hoe het brood klem zat in de vriezer, over hoe de boterhammen afbraken die ik van het bevrijde brood wilde trekken. Over...
Maar toen belde mevrouw mijn zuster. Hartstikke vrolijk, omdat ze vanochtend als eerste van haar gezin wakker was om half acht. Haar dochter van vijf weken oud heeft sinds gisteren door dat je 's nachts best zonder eten kunt. Zus belde terwijl ze een boterham voor haar zoon smeerde. En nog een, want de eerste was net genoeg voor z'n holle kies ('t is wel familie...). Terwijl ik getuige was van de gezellige familiegeluiden kletsten Zus en ik over de afgelopen week. Nog voordat ik mijn ongenoegen over de buren had geuit was ik er eigenlijk wel weer overheen. Dus ik vertelde over hoe ik deze week auditie deed om mee te zingen in een operette, en werd aangenomen. Over hoe ik gisteren toch nog toestemming kreeg voor een schoolreisje naar Antwerpen aanstaande dinsdag. Over hoe Vriend mij naar de trein bracht nadat ik de bus miste. Over de fraaie commentaren van mijn mentorleerlingen bij hun cijferlijst ('Die van biologie zal wel zeggen dat ik niet hard genoeg werk, maar zelf heeft hij onze werkstukken na vier weken nog steeds niet nagekeken.'). Over hoe mijn mentorleerling werd weggestemd uit X-factor, waardoor ik daar nu niet meer naar hoef te kijken. (Ik vind het oprecht jammer voor haar hoor, maar wat een k*tprogramma is dat!) Over hoe heerlijk het is dat het lente is. Over onze nieuwe tuinset. Over...
Moraal van het verhaal? Alles is perceptie. Dat ga ik vandaag zachtjes voor me uit murmelen terwijl ik mondelingen voorbereid in een sandwich van klusgeluiden.

ervaringsdeskundig

2009-03-14T11:36:00.004+01:00

Een leerling komt te laat binnen.
'Sorry mevrouw, maar ik ben net gevallen.' Op zoek naar medelijden maar tegelijk trots laat ze me haar geschaafde handen zien.
'Hoe is dat gebeurd?'
'Ik ging aanhangen bij een vriendin en dat ging nogal lekker, maar toen kwam er een bocht en dat leek me toch wat eng zo hard, dus ik liet los en remde, maar toen blokkeerde mijn rem en daar lag ik.'
'Je moet ook niet aanhangen, dat is hartstikke gevaarlijk.'
'Dat zegt mijn vader ook altijd, maar die deed het zelf ook tot hij een ongeluk kreeg. Ik denk dat ik er nu maar mee zal stoppen.'

leerlingen versus digibeten 1-0

2009-03-12T11:30:00.004+01:00

Ict en een middelbare school, het blijft een moeizame combinatie. Voor de carnavalsvakantie was er hier wekenlang gedonder over de laptopkarren. Diverse collega's constateerden dat hun leerlingen niet konden inloggen omdat er 'iets' aan de hand was met de laptops. Je moest bijvoorbeeld Bob heten om in te kunnen loggen. Of je kon wel inloggen, maar dan stond het scherm op z'n kop. En als je dat dan rechtzette (ik oogste alom lof omdat ik de toetsencombinatie daarvoor kende), dan deed de muis het niet meer. Kortom, met die laptops was niet te werken (en dan heb ik het nog niet eens over de accu's, die door onverantwoord gebruik binnen de korste keren gaar waren). Na weken van ontkennen en hoog van de toren blazen over de briljante beveiliging was de helpdesk in de vakantie dan toch bereid de laptops te inspecteren. En wat bleek? De leerlingen bleken toch slimmer dan ze bij de helpdesk gedacht hadden. Vriend en ik (ik doe thuis regelmatig mijn beklag over de deze en andere misstanden) gniffelden erom en riepen dingen over 2009 en wake up call.

Gisteren trof ik een mail aan in mijn inbox die te mooi was om hem ongemerkt te laten passeren. Mijn afdelingsdirecteur mailde een waarschuwing van de helpdesk door. Een citaatje:

Zonder er ook maar enige kennis van te hebben het volgende heb ik geprobeerd een ICT boodschap te vertalen naar ons:
* Leerlingen met een IPhone kunnen gewoon op het netwerk van Candea. Heeft met Windows en Apple te maken. Erg? Nee, maar tijdens toetsen vragen leerlingen (als ze het al vragen) om hun mobiel als rekenmachine te mogen gebruiken of doen net alsof dat zo is. Ze kunnen dan gewoon tijdens de toets googelen en antwoorden opzoeken. Dus beware.

Kennelijk heb ik dus collega's die leerlingen hun mobiel laten gebruiken als rekenmachine. En, treurig maar waar, die mensen weten dus niet dat je ook het internet op kunt met een 'gewone mobiel' (niet alleen de zelfs voor mijn collega's te onderscheiden IPhone) en zonder toegang tot de school-wifi. Hoewel ik normaal mijn schouders ophaal over de kloof tussen 'ons' en de leerlingen, kon ik dit toch niet laten passeren. Ik mailde mijn collega's om hen hierop te wijzen. Als voorbeeld bracht ik de door mij en Vriend glansrijk gewonnen onmogelijk geachte en toch foutloos gemaakte quiz op een personeelsfeestje in herinnering. Kwestie van mobiel internet.Veel collega's keken toen alsof wij ter plekke water in wijn veranderden.

Per ommegaande krijg ik een mail terug.

Een illustere generatie is bezig langzamerhand het contact met de wereld van enen en nullen kwijt te raken. We zij aan de verliezende hand!! Ik zou zeggen digibeten overal: verenigt U!

Er is hier echt nog een hoop werk aan de winkel...

Papegaaitje...

2009-03-11T10:09:00.004+01:00

Of ik nog leef? Ja hoor, ik ben er nog. Of het nog wel goed gaat dan? Ja hoor, dat ook. Beetje druk misschien, maar dat is niets nieuws. Waarom ik dan toch geen logjes meer geschreven heb de afgelopen weken? Ja, dat weet ik eigenlijk zelf ook niet. 't Is niet dat er niets gebeurd is. Ik kreeg een prachtig babynichtje, ik vierde vakantie, ik deed leuke dingen met vriendinnen, ik geniet volop van het wonen in de vinex en ik ga met veel plezier weer naar school. Stof genoeg dus, maar ik had gewoon even geen inspiratie om daar wat over te schrijven.
Ik heb nog wel een paar pogingen gedaan hoor. Over het opruimen na de housewarming, maar dat werd een saai verhaal over hoe harmonieus Vriend en ik kunnen samenwerken. Over hoe ik met vriendin F. bedacht dat het leuk zou zijn als men irl ook af en toe spontaan een Bollywood-dansje zou doen, maar schrijven over dansen is niet makkelijk. Over een leerling bij wie het thuis maar niet wil lukken, maar daar word ik zo verdrietig van. Over hoe het Vriend maar niet wil lukken om z'n spullen op te ruimen, maar dat werd dan weer een zuur verhaal.
Kortom, het werd even niets. De komende tijd heb ik over inspiratie niets te klagen. Ik kan u bijvoorbeeld trakteren op een bloemlezing van onnozele antwoorden uit het vandaag na te kijken literatuurtentamen. Hopelijk dus later meer.

En bedankt

2009-02-17T21:34:00.003+01:00

De dame voor mij in de rij kijkt achterom en ziet mijn boodschappen. Drie dozen celebrations, drie emmertjes met drop en winegums, twee appeltaarten en een abrikozenvlaai.
"Geef je een kinderfeestje?"
"Nee, deze zijn voor mijn collega's, deze voor mijn leerlingen en deze voor mijn leesclubje," antwoord ik terwijl ik de verschillende traktaties aanwijs. De dame glimlacht en wendt zich tot de caissière om haar wisselgeld en koopzegels in ontvangst te nemen. Nadat ze haar wisselgeld twee keer heeft nageteld draait ze zich weer om en vraagt: "Ben je een juf?"
"Nou, juf, ik geef Nederlands op een middelbare school."
Vol bewondering kijkt ze me aan. "En hoe oud zijn je leerlingen dan?"
"In principe tussen de veertien en de achttien, maar op het moment is de oudste twintig."
Haar bewondering groeit zienderogen. "En dat terwijl je zelf nog zo jong bent!"
Hier had ik natuurlijk bevestigend moeten knikken om me daarna zo snel mogelijk uit de voeten te maken. In plaats daarvan zeg ik: "ik word morgen 29."
Ze kijkt me nog eens aan en zegt: "Nee, dat is inderdaad niet al te jong."

Hoop in bange dagen

2009-02-09T19:09:00.002+01:00

Helemaal happy in de vinex zou ik bijna vergeten dat we ook nog een hele dure brievenbus hebben in Amersfoort. Met een appartement erbij, dat dan weer wel. Bij het te koop zetten gingen we er vanuit dat we het in een maand of twee wel kwijt zouden zijn. We waren reuze optimistisch maar deden wel ons best om er zo veel mogelijk uit te slaan. Inmiddels zijn we negen maanden verder en tamelijk moedeloos. Laatst hoorde ik een collega zeggen dat hij op zoek is naar een huis en ik opperde direct ons appartement, 65 kilometer verder dan hij nu van school woont. Toen hij me daarop wees, bood ik hem mijn auto aan. Mijn bloedeigenste auto. Mijn lieve trouwe bolide die me al drie jaar overal naartoe brengt. Het moet niet gekker worden!
Gelukkig gloort er in deze tijden van kredietcrisis en instortende huizenmarkten inmiddels toch een klein lichtje aan de horizon. Afgelopen vrijdag was er namelijk een bezichtiging, en volgens de makelaar was het jonge stel, nu reuzegunstig voor ons woonachtig in een huurwoning, serieus geïnteresseerd. Alleen vertrokken ze dezelfde avond op skivakantie, zodat wij nu nog zeker een week in het ongewisse worden gelaten. Die skivakantie is an sich natuurlijk wel weer gunstig, want die wijst op kapitaalkracht, maar dat terzijde. Verder zou de makelaar vandaag nog een bezoeker van de laatste open-huizen-route terugbellen over een eventuele tweede bezichtiging. Heel voorzichtig durf ik dus weer een beetje te hopen. Hoopt u mee?

zondag, rustdag

2009-02-01T17:56:00.002+01:00

Dit weekend hadden wij niks. Nouja, niks, vrijdagavond kwamen T. en M. en gisteren kwam vriendin A. even op de koffie, maar verder hadden we geen afspraken. Dat kwam omdat Zus op het punt staat haar tweede kind op de wereld te zetten en zodra dat gebeurt wil ik natuurlijk naar haar toe. Eigenlijk had ik erop gerekend dat het kind er inmiddels al zou zijn. Zus is weliswaar pas aanstaande donderdag uitgerekend, maar haar eerste zoon was ook een week te vroeg en ik wou het zo graag... Maar het kind houdt kennelijk niet van gure wind en heeft besloten om nog even te blijven zitten waar ie zit.
En zo hadden wij dus een heel weekend met tijd voor het vinex-paleis. In mijn hoofd had ik een heel lijstje met dingen die moesten gebeuren (opruimen, poetsen, boodschappen doen, veel tijd nemen om te studeren voor het koor, het vogelhuisje ophangen, een proefwerk maken, naar de bibliotheek, een nieuwe tandenborstel kopen, wassen, vouwen, strijken). En nee, dat vond ik niet ambitieus. Nadat ik zaterdag heerlijk zonder wekker wakker werd, ging ik natuurlijk eerst uitgebreid ontbijten. Daarna deed ik boodschappen, zodat ik al één item van mijn lijst kon schrappen voordat vriendin A. en haar dochter hier waren. Ik wilde zo veel mogelijk doen op zaterdag, zodat ik op zondag moe maar tevreden uit kon rusten. Na de gezellige visite ging het helaas bergafwaarts met de voortvarendheid. Ik hing een beetje rond en las wat in de krant. Daarna fietsten Vriend en ik op ons gemak naar de stad, hingen een poosje rond in de bieb en kochten een nieuwe tandenborstel. En toen was het alweer avond.
Vanochtend stond ik wat minder moedig op, want ja, die lijst. Maar ik ben niet kinderachtig en dus ruimde ik op en poetste ik de badkamer, de wc, de keuken, de woonkamer, de slaapkamers. Daarna verstuurde ik een paar e-mails en maakte ik een proefwerk voor de vierde klassen. Toen deed ik een poging om het vogelhuisje op te hangen, maar dat viel al van de spijker voor ik weer binnen was. Daar moet ik dus een ander haakje voor op de kop tikken. Intussen had ik twee wassen gedraaid en gedroogd, en de was van vorige week afgehaald. Na anderhalf uur strijken en vouwen kon ik ook dat item van mijn lijstje schrappen. Toen kookte ik een heerlijke ovenschotel. En nu hoef ik alleen nog maar te studeren voor de koorrepetitie. Maar ik ben moe. Ik wil nog een zondag!

poëzieanalyse

2009-01-22T20:41:00.002+01:00

Hoi mevrouw,
Ik ben al een paar dagen bezig met de poezie opdracht voor morgen, maar ik kom niet verder. Ik weet dat het een beetje aan de late kant was maar ik ben het eigenlijk vergeten te vragen.
Ik moet bij stap 2 van de analyse, vragen beantwoorden over beeldspraak of een diepere betekenis, maar ik heb allemaal hele simpele gedichten en daar kan ik geen van alle in vinden. Moet ik nou al die vragen simpel beantwoorden met 'nee', of met 'deze dit er niet in', of doe ik iets verkeerd?
Hier een van de 6 gedichten van mij;
'Een Bernardshond uit Kandersteeg,
dronk elke dag zijn vaatje leeg.
En deed het dier daaraan verkeerd?
Een Bernardshond die dit presteert
lijdt door zijn ongekende kwiekte
Nooit aan een hart-of-vaatjesziekte.'
groetjes leerling,

Hoi leerling,
Je kunt inderdaad simpel antwoorden als er geen beeldspraak is. Over het gedicht dat jij meestuurt is natuurlijk wel wat te zeggen. Je moet kijken naar het woordspel dat gespeeld wordt met het woord 'vaat(je)' en met de Bernardshond. Hopelijk kun je hier wat mee.
groet, DVN

mevrouw, ik zie werkelijk helemaal geen achterliggende gedachte achter dit gedicht, ik kan niet verzinnen wat het woord 'vaatje' anders zou kunnen betekenen.

Misschien moet je eens op zoek naar wat informatie over de St.Bernardshond. Die honden worden vaak afgebeeld als reddingshonden met een vaatje sterke drank aan hun halsband. Dat is dus het eerste vaatje. Verderop gaat het over vaatziekten. In dat woord slaat vaat- op de bloedvaten...

ooooo dus toch. Nee, dit had ik allang door. Ik dacht dat er een veel moeilijkere achterliggende gedachte achter zou zitten. Ik zorg dat ik het morgen in orde heb!
Bedankt

Lekker slecht

2009-01-21T21:12:00.002+01:00

Als Neerlandica probeer ik natuurlijk op de hoogte te blijven van de nieuwste literaire ontwikkelingen. Daarnaast houd ik ook graag de internationale ontwikkelingen bij. En dan heb je altijd nog achterstallig onderhoud in je belezenheid van de klassieken. Maar de boog kan niet altijd gespannen zijn. Ik kom om in het nakijkwerk en ik mis Vriend, die voor zijn werk in Amerika zit. Dus lees ik deze week World without end van Ken Follet.
Het is een historische roman, over een aantal mensen rondom een abdij in middeleeuws Engeland. Volop intriges en romantische verwikkelingen met een ridders-en-jonkvrouwen-sausje. Het grappige is dat het boek voldoet aan alle clichés over historische romans. De figuren, met name de vrouwelijke, zijn zo weggelopen uit de twintigste eeuw. Je hoeft ook niet op te letten, want een personage dat meer dan twintig pagina's niet in beeld is gekomen, wordt opnieuw geïntroduceerd. Niet verantwoord, wel fijn. En nu ga ik naar bed. Lekker lezen.

Opzij?

2009-01-13T09:18:00.004+01:00

Afgelopen zondag waren Vriend en ik uitgenodigd op de koffie bij de buren om eens nader kennis te maken. Een middagje met de vier stellen van ons rijtje. Allemaal OSM, dinki´s van om en nabij de dertig.
Na een uitgebreide rondleiding (altijd grappig om te zien wat andere mensen met hetzelfde huis gedaan hebben) bespraken we het leven in de Vinex. De verwarmingsinstallatie, het gebruik van raamfolie, het bestraten van de oprit, de kwestie heg of schutting (dat laatste), de hoeveelheid badwater die de warmptepomp levert, maar ook de gigantische opblaasbaby van de overburen en de hondenkennel daarnaast werden uitgebreid besproken.
Zoals dat gaat op zulke middagen kwam het gesprek op ´wie doet wat in het huishouden´, in dit geval over het avondeten. De buren links koken om en om, in het midden kookt hij meestal en rechts staat degene die het eerste thuis is achter de pannen. Wij waren dus weer met stip op één het minst geëmancipeerd, bedacht ik enigszins gegeneerd.
Eenmaal thuis achter het fornuis bakte ik de aardappeltjes precies goed terwijl ik uitkeek op mijn door Vriend gewassen autootje met bijgevulde ruitenwisservloeistof en gecontroleerd oliepijl. Cisca kan de pot op, dacht ik tevreden.

verandering of verloedering?

2009-01-08T11:22:00.003+01:00

Je leest in de media regelmatig over ontwikkelingen in de taal. Taalverandering heet dat in mild perspectief. Taalverloedering zeggen de puristen. Vandaag een interessante observatie uit de praktijk. Twee leerlingen uit havo 5 zitten aan mijn bureau te zwoegen op het bronnenmateriaal voor het schrijftentamen. Zegt de een tegen de ander: "Als we een uiteenzetting krijgen worden we echt wel geflasht."

Leerling 2: "Ja man, dat zou dik gierig zijn!"

Ik besluit me ermee te bemoeien en vraag wat ze bedoelen met 'geflasht'.

Leerling 1: "Nou, dat je, zeg maar eh, ik weet niet echt een net woord, mevrouw."

DVN: "Zeg het dan maar niet zo netjes."

Leerling: "Nou, dat je zeg maar genaaid wordt."

DVN: "Aha, maar bedoel je dan niet 'geflest', zonder h?"

Leerling: "Nee, 'geflasht'."

DVN: "Nou, volgens mij betekent 'flashen' iets heel anders." Tegen de hele klas: "Mensen, wat betekent 'flashen' volgens jullie?"

Allerlei leerlingen roepen door elkaar: "Dat is als je genaaid wordt" of iets van gelijke strekking.

DVN, met een grijnsje: "Oh. Ik dacht iets heel anders."

Klas, in koor: "Wat dan, mevrouw?"

DVN: "Tja, zal ik dat nou wel vertellen..."

Bij een meisje voorin begint een lichtje te branden. "Volgens mij weet ik wat u bedoelt."

DVN en meisje wisselen een betekenisvolle blik. Natuurlijk dringt de klas aan. "Wil jij het vertellen of zal ik het doen?"

"Doet u het maar."

DVN: "'Flashen' betekent dat je je borsten laat zien. Een vrouwelijke variant van 'moonen' dus."

Hilariteit alom. De juf die ik nou eenmaal ben neemt het over, maant tot stilte en licht en passant de uitdrukking 'geflest worden' toe, die eigenlijk niet in dit zinsverband gebruikt kan worden. Dan gaat iedereen weer aan het werk. Vooraan wordt nog even gefluisterd: "Ik zeg gewoon 'geflasht', hoor. Is gewoon straattaal, man, weet je."

Vannacht

2009-01-05T17:48:00.005+01:00

Vriend en ik gingen trouwen. Op de grote dag had ik er al helemaal zin in, alleen bleek ik vergeten te zijn een trouwjurk te kopen. Nadat ze respectievelijk uitgefoeterd en uitgelachen waren regelden Moeder en Zuster snel een mannetje dat aan huis kon komen met twintig trouwjurken in mijn maat. Vriend reageerde hier nogal zenuwachtig op (wat ging dit allemaal kosten?) maar ik stelde hem gerust. Mijn ouders zouden alles betalen, die waren namelijk stinkend rijk. Alleen had ik dat nog nooit verteld, want ik wilde dat hij zich daar niet door liet verblinden. En we waren altijd heel gewoon gebleven.
De jurken zaten allemaal als gegoten en ik koos een schitterend crèmekleurig exemplaar. Een en ander duurde wel nogal lang, vooral omdat de jurk nog gemaakt moest worden (ik kon natuurlijk niet trouwen in een showroommodelletje!), maar dat gaf niet want de dudukspelers vermaakten het gezelschap dat zich al in de huiskapel had verzameld. Een groot gezelschap want wij waren christenen van Armeense komaf en die kijken niet op een gast meer of minder op een bruiloft.

En toen ging natuurlijk de wekker. Iemand enig idee wat hier allemaal achter zit?

Hartverwarmende bezorgdheid

2008-12-31T15:21:00.003+01:00

Ik ben op weg naar huis vanuit Den Haag na een gezellig logeerpartijtje. Zoals dat gaat met gezellige logeerpartijtjes ben ik iets te laat weggegaan. Natuurlijk kwam daar nog wat treinvertraging bovenop en nu zit ik te balen dat ik veel later thuis ben dan ik gewild had. Als het station al in zicht is, komt de conducteur naast me staan. Hij wacht geduldig terwijl ik mijn muts en handschoenen uittrek en mijn kaartje te voorschijn haal.
"Mevrouw, zo koud is het toch helemaal niet in de trein?"
Een beetje kribbig antwoord ik: "Ik heb het anders niks te warm."
Kennelijk herkent hij iets in mijn tongval, want terwijl hij mijn kaartje knipt, zegt hij:
"Maar vrouwke, zo vatte da'lijk buiten nog een klets."

Ik ben in een klap mijn chagrijn kwijt en stap even later met een brede glimlach de vrieskou in.

Dichterbij

2008-12-17T12:11:00.004+01:00

Met al die drukte op school zou ik bijna vergeten dat we nu al een maand in het vinex-paleis wonen. Naar volle tevredenheid. Ik ben er echt net zo blij mee als ik van tevoren gedacht had, en dat is knap, want de verwachtingen waren huizenhoog. Ik ga hier geen uitputtende opsomming geven van alle dingen die fijn zijn of fijner dan in het vorige huis, maar toch een ding. Vanmiddag moet ik naar school. Op mijn vrije dag. Dat vond ik vanuit Amersfoort altijd een drama, omdat mijn hele vrije dag dan naar de Filistijnen was. Nu vind ik het natuurlijk nog steeds niks om op mijn vrije dag te werken, maar nu rijd ik er tenminste in twintig minuten naartoe.
En maandag. Oh man, op maandag. Dan ga ik gewoon op de fiets naar het koor. En dan ga ik naar de kroeg. En dan fiets ik gezellig met mede-vinexer A. terug naar huis. En dan ben ik nog steeds eerder thuis dan vroeger, toen ik na de koorrepetitie meteen naar mijn auto moest sprinten en nooit een kroeg vanbinnen zag. Werkelijk alles is hier dichterbij. Alles? Nee, dat ook weer niet. Vriendin R. in Den Haag en vriendin K. in Amsterdam kan ik nu niet meer zo maar even bezoeken. Dus in de kerstvakantie ga ik lekker een paar daagjes ertussenuit in de Randstad.

Ouderavond 2

2008-12-14T20:50:00.002+01:00

Meneer 3 uit Irak wilde inderdaad weten hoe het ervoor stond met zijn dochter. Een impressie...

"Zij werkt lang niet hard genoeg. Gemiddeld een zeven, dat is niet goed genoeg. Op de universiteit (lees: om niet te hoeven loten voor medicijnen) heb je gemiddeld een acht nodig."
"Nou, meneer 3, het rapport is keurig. Gemiddeld een acht is natuurlijk mooi, maar je moet wel realistisch blijven. Slechts een enkeling slaagt met zulke hoge cijfers."

"Zij zit de hele avond achter de computer en zegt dat het voor school is. Dat kan toch niet, dat je de hele avond voor school achter de computer moet zitten?"
"Nou, meneer 3, dat kan wel hoor. De leerlingen moeten tegenwoordig niet alleen veel uit boeken leren, maar ze moeten erg veel opdrachten en werkstukken inleveren en dat moet allemaal op de computer."

"Zij werkt niet hard genoeg. Ik werk heel hard, zodat mijn kinderen later niet met vuile handen uit hun werk hoeven te komen."
"Dat is heel mooi van u, meneer 3, en ik weet zeker dat uw dochter daar dankbaar voor is. Maar een puber mag soms ook gewoon een puber zijn. Bovendien is uw dochter zeker niet lui. Mijn collega's en ik zijn erg tevreden over haar."

"Zij heeft een onvoldoende voor natuurkunde. Maar ja, toen ze die toets moest herkansen heb ik ruzie met haar gemaakt. Dan is het natuurlijk wel lastig om te leren."
"Ik ben blij dat u dat ook vindt, meneer 3."

Ouderavond

2008-12-11T18:43:00.003+01:00

Eerst spreek ik meneer 1 uit Irak, die wil weten of zijn dochter zich wel netjes gedraagt. Keurig natuurlijk (wat meestal ook waar is, en de rest vertel ik lekker niet, een puber mag ook wel eens een puber zijn). Dan meneer en mevrouw 2 over hun zoon de minimumlijder, die elk jaar met de hakken over de sloot overgaat. Niks nieuws dus. Nu even pauze en dan zometeen meneer 3, ook uit Irak. Die niet zo lief is voor zijn dochter. Waar zij dan weer met mij over praat. Waar hij dan weer achter is gekomen. Waar hij nu waarschijnlijk met mij over wil praten. Waar ik nu dus een pietsie zenuwachtig voor ben.

Een missie

2008-12-09T08:53:00.004+01:00

Vijf jaar geleden, toen ik pas net op deze school werkte, gingen we met het voltallige personeel op een reisje. En dan niet zo'n lullig personeelsreisje naar Scheveningen in het regenseizoen, met net niet ontdooide appeltaart en lauwe koffie, waarbij je zo lang in de file staat dat je maar net genoeg tijd hebt om de pier op en neer te waaien voor je weer terug in de bus moet om weer in de file te staan, waarna je zo enorm naar het toilet moet dat je als laatste bij het buffet kunt aansluiten en alleen nog wat sla van de garnering op je bordje kunt leggen. Nee, een vierdaagse (waarvan twee schooldagen!) reis naar een heusche stad in het buitenland in een luxe hotel waarbij alles betaald werd door school. Alles? Alles behalve de drank, waardoor het voor sommige collega's toch nog een verdomd duur tripje werd, maar goed, verder betaalde de school echt alles.

Ja, dat was me wat, dat reisje. Sindsdien dacht ik er nog af en toe weemoedig aan terug, er vast van overtuigd dat dit een eenmalige vergissing van de directie was, die zich in mijn arbeidzame leven niet meer ging herhalen. Tot gisteren. Toen wees collega M. mij op het Sinterklaasgedicht van de personeelsvereniging. Wij krijgen namelijk elk jaar een of andere nutteloze prul van de pv, die vergezeld gaat van een fraai vers waarin de gebeurtenissen van het afgelopen schooljaar op ludieke wijze de revue passeren. Althans, zo ziet de pv het vermoedelijk. Ik had besloten dat ik het zo wel geloofde, nam het cadeau, liet het gedicht links liggen en miste zo de aankondiging van het nieuw reisje.
Gelukkig was collega M. oplettender. En nu zijn wij dus op missie, M. en ik. Wij willen namelijk weten wanneer we gaan. En waarheen we gaan. En hoe lang. Dat is allemaal geheim en wij zijn vast besloten erachter te komen. Collega L. van de financiële administratie had weinig aanmoediging nodig om te verklappen dat er inderdaad een astronomisch bedrag gereserveerd is. Doorgaans uitstekend geïnformeerde collega A. lachte en beweerde van niets te weten. Lacht hij ons uit of weet hij echt niets? Ook afdelingsdirecteur R. wilde niet veel zeggen, behalve dat het in 2009 stond te gebeuren. Hij weet overduidelijk meer, dus hem gaan we vandaag verder onder druk zetten.

Update:
Tijdens het door mijzelve retegoed verzorgde tapasavondje met de vakgroep ben ik nog een paar dingen aan de weet gekomen. Over hoe het kan dat de school hier middelen voor heeft (saai boekhoudverhaal) en dat er wat onenigheid is over wie de zaak moet gaan organiseren. De pv vindt dat de reis er moet komen, maar wil 'm niet organiseren en zit nu de rector op te stoken om een commissie samen te stellen. Alleen is de rector niet zo'n snelle. De reis is nu verplaatst naar najaar 2009...

Vrijdagmiddagmeligheid

2008-11-28T20:27:00.002+01:00

'Mevrouw, heeft u de toets al nagekeken?'
'Bijna. Als jullie nou deze en deze opdracht gaan maken, dan zorg ik dat ik aan het eind van de les de cijfers voor jullie heb. Maar dan moet het wel echt stil zijn, want ik kan me niet concentreren als er gekletst wordt.'
De klas gaat aan het werk en is werkelijk muisstil. Een unicum in deze drukke, soms ronduit vervelende v6-groep. Het is stil en het blijft stil. Iets te stil zo op de vrijdagmiddag, dus ik besluit om een geintje uit te halen. Ik vergroot de mijn pennenstreken een beetje. Ik zucht eens terwijl ik een blaadje omdraai. Ik adem luid uit door mijn neus. Ik frons mijn wenkbrauwen.
Al snel zie ik de eerste leerling zijn buurman aanstoten. Ik ga nog even door. Steeds meer leerlingen krijgen het in de gaten, maar het blijft stil.
Na een diepe zucht houdt een wat onzekere jongen het niet meer vol. 'Waarom zucht u toch zo, mevrouw?'
'Daar kom je zo wel achter,' zeg ik met een grafstem.

'Mensen,' zeg ik met een donkere stem, 'het is me wat met deze toets.'
- stilte -
'Er is maar één 5.4 gehaald. Ik zal toch eens met collega S. moeten afspreken dat hij de volgende toets wat moeilijker maakt.'

Nog heel even is het stil en dan beginnen ze om ter hardst te roepen dat ik gemeen ben.

Sancta sanctorum

2008-11-23T12:15:00.006+01:00

Op verzoek van Cyriel gun ik u vandaag een blik in het heilige der heiligen, mijn handtas. Ofwel hutkoffer, zoals Vriend hem graag noemt. Het is een geweldige tas, die naast de standaarduitrusting (de dingen die ik er niet uithaal als ik weer thuiskom en telefoon en portemonnee overhevel naar bijvoorbeeld mijn schooltas) plaats biedt aan alles wat ik maar mee zou willen nemen. Een verjaardagscadeau van mijn onvolprezen Zuster, die vond dat ik als volwassen vrouw (ik werd 25) toch echt eens aan de handtas moest. Maar omdat ik natuurlijk wel DVN mocht blijven, hanteerde zij naast haar eigen overwegingen ook het criterium dat de tas een boek moest kunnen herbergen.
Mijn zus is in haar opzet geslaagd, want ik ben inmiddels zeer gehecht aan mijn tas. Er kan met gemak een boek in, en dan niet alleen zo'n lullig pocketboekje waar je maar een halve treinreis mee vooruit kunt, maar naast de standaarduitrusting is rustig nog plaats voor het Schervengericht ofzo. Elegant? Ach ja. Handig? Zonder meer!
Maar goed, Cyriel wil dus weten wat er in mijn tas zit. Ik heb hem voor de gelegenheid helemaal leeggeruimd en dit was het resultaat. Geheel tegen mijn principes doe ik er zelfs een foto bij. Maar zonder nummertjes, dat zoekt u zelf maar uit.

- een sudokuboekje (altijd fijn als je wat tijd moet doden)
- een cryptogrammenboekje (altijd fijn als je wat tijd moet doden, maar geen zin hebt om te sudokuën)
- een volle strippenkaart (die stop ik maar niet meer terug)
- een half pakje papieren zakdoekjes
- een bijna leeg pakje papieren zakdoekjes (als je verdrietig bent, ga je niet eerst nadenken over welk pakje je al had aangebroken, toch?)
- maagpilletjes voor Vriend (omdat hij die doorgaans vergeet als we buiten de deur eten)
- een blikje waar vroeger pepermuntjes in zaten, maar waarin ik tegenwoordig kauwgom bewaar en dat kennelijk minder goed sluit dan ik dacht)
- een lege pillenstrip (zie de strippenkaart)
- de pinbon van het verjaarscadeau voor Zuster (waarvoor ik nog geld krijg van Broer en Broertje, meteen even regelen)
- een azaronstick ( beetje of season, trek zelf uw conclusies over de regelmaat waarmee ik de hutkoffer uitmest)
- een spiegeltje
- twee vaseline lippenbalsemblikjes (waarvan eentje in mijn toilettas hoort te zitten)
- labello sun (zie de azaron)
- lipgloss (ik ben zuinig op mijn lippen, dat blijkt maar weer)
- twee vochtige handreinigingsdoekjes (keertje meegegrist uit een restaurant, want altijd handig)
- handcrème (mijn lievelings, van Neutrogena, naar Noors recept, ongeparfumeerd en ideaal voor de superschrale handen die ik krijg van bordkrijt)
- een stemvork (die hoort eigenlijk bij mijn zingspullen te liggen, maar zit nog in mijn tas sinds de zingvakantie in Spanje, dus zie eigenlijk ook de azaron)
- een puntenslijper
- een gum
- geen potlood (dat hoort er wel in te zitten, maar is er niet!)
- een pen
- een hartje dat kan knipperen en dat je met een magneetje aan je kleren kunt maken (gekregen op de bruiloft van een collega van Vriend)
- twee stukjes kauwgom (ongebruikt)
- een wereldbolletje dat gaat knipperen als je gsm actief is
- een rubbertje van mijn gsm-headset (dat ik al een hele tijd kwijt was, waardoor ik nu steeds oorpijn heb na het hands free bellen)

Zo, Cyriel, is je nieuwsgierigheid bevredigd? Eigenlijk zou ik je moeten bedanken voor je opdracht, want er is weer heel wat rechtgezet!

En nu mag ik het stokje doorgeven. Ik wilde wel eens weten wat Octavie en Rosalie zoal met zich meedragen, maar zij zijn al door Cavia Magistra opgeroepen. Daarom daag ik nu Joeltje uit, die ik helegaar niet ken, maar wel al een poosje trouw lees. Vergeef mij mijn brutaliteit! De regels (stukje knippen/plakken van Cyriel):
1. Kieper uw handtas om, trek een foto en geef een woordje uitleg.
2. Plaats een link naar degene van wie je de opdracht hebt gekregen.
3. Zoek maximum 3 andere mensen die volgens u in het bezit zijn van een sakosch.
4. Link in je bericht naar deze blogs.
5. Verwittig de pineut.

als...dan...

2008-11-23T12:10:00.004+01:00

In het werkhoekje naast onze werkkamer worstelen twee 6vwo'ers nog wat met de logica. Met de deur open zit ik een toets na te kijken.
Leerling1, fluisterend: 'Logisch ongeldig. Heb ik het weer fout! Rot Nederlands!'
Leerling2, nog zachter: 'Sssht. DVN zit hiernaast en die heeft hartstikke goeie oren.'

logisch, toch?

2008-11-21T14:45:00.002+01:00

'Als er haring in de koelkast ligt, dan stinkt de koelkast. O, dan ligt er zeker haring in de koelkast, want het stinkt behoorlijk.'
'Wie van jullie denkt dat deze uitspraak klopt?'

Achtentwintig vingers gaan omhoog. Dertig leerlingen kijken me verwachtingsvol aan. Twee lesuren en minstens tien voorbeelden verder, snappen dertig leerlingen waarom deze uitspraak niet juist is.

Oja, ik werk ook nog...

2008-11-20T15:12:00.004+01:00

De verhuizing heeft een heleboel gevolgen. Natuurlijk zijn daar de voor de hand liggende gevolgen. Zo ben ik nu een echte vinex-bewoonster. En zo sjouwen Vriend en ik ons ineens helemaal suf omdat we nu twee trappen hebben ín ons huis, in plaats van erbuiten.
Maar er zijn ook de minder directe gevolgen. Zo is het op mijn werk al wekenlang één grote chaos. Ik vergeet afspraken. Ik vergeet materiaal te kopiëren. Ik vergeet werkstukjes na te kijken (nouja, vergeet, alsof ik tijd zou hebben als ik er wel aan dacht). Ik vergeet proefwerken klaar te leggen. Ik vergeet zelfs om de cijfers op tijd in te voeren, zodat de voorlopige rapportcijfers op de vergaderlijsten niet kloppen.

Dan zal DVN wel een hoop ruzie hebben op school. Niets is minder waar. Ik oogst niets dan begrip. Men vraagt of ik nog wel lekker slaap en neemt mij werk uit handen. Jammer dat je een verhuizing niet kunt faken, want het is werkelijk het ideale excuus als je je zaken niet op orde hebt!

Na een dag flink doorwerken

2008-11-16T21:41:00.004+01:00

We kregen geen waterschade. En door een ingenieuze constructie met afplaktape en een verlengsnoer kunnen we zelfs wassen en drogen tegelijk. De keuken is helemaal naar mijn zin ingericht, al mis ik nog wel een aantal ontbijtbordjes en alle wijnglazen. Gelukkig ben ik van de verhuizing zo lam dat ik voorlopig wel zonder wijn kan.
Het inruimen van de kledingkast viel natuurlijk tegen. Eigenlijk had ik gehoopt dat we gisteren al veel eerder konden beginnen met uitpakken. Toen ik de kleren inpakte fantaseerde ik zelfs over hoe ik Moeder zou laten uitpakken, waarbij zij dan alles nog even zou strijken, want zo is zijn. Helaas was daar geen tijd voor, en stond ik dus vandaag zelf te vouwen. Strijken ging me echt te ver, dus mocht u mij of Vriend binnenkort tegen het lijf lopen en vinden dat wij er wat verkreukeld bij komen, dan weet u nu hoe het komt...

Tussen de dozen

2008-11-16T12:35:00.002+01:00

Gisteren was het dan eindelijk zo ver: de verhuizing naar het Vinex-paleis. Halverwege kreeg ik een zenuwinzinking en besloot dat ik nooit meer ga verhuizen, tot ik kinderen heb die mijn bejaardenflat inrichten terwijl ik met een vriendin bij de Hema ga koffie drinken. Om half zes stonden alle dozen en meubels min of meer in de juiste ruimte en kalmeerde ik zowaar enigszins. Vriend C. en vriendin S. reden naar de Chinees, terwijl Vriend P. het bed in elkaar schroefde (gelukkig maar, want Vriend en ik hadden geen idee meer hoe dat ook alweer zat), Moeder de keuken begon in te ruimen en Vriend en ik als twee koploze kippen liepen te bedenken wat er eerst moest gebeuren.
Na het eten zetten Vriend C. en Zwager 'nog gauw even' de garderobekast in elkaar en toen verlieten ook de laatste hulptroepen het pand. Daar zaten Vriend en ik dan tussen de dozen. Wat eerder moeilijk leek, lukte toen wel. De prioriteiten werden gesteld. Het bed opmaken, de tv installeren en de bank ervoor zetten.
Inmiddels is het zondagmiddag en heb ik de keuken bijna zoals ik hem hebben wil. Vriend heeft de garderobekast afgemaakt en richt nu de werkkamer in. De buren boren en timmeren er lustig op los, terwijl wij proberen te raden welke klussen we horen. Voor vanmiddag staan nog enkele spannende onderdelen op het programma, met als verwacht hoogtepunt: de was doen (en hopen dat Vriend de boel goed heeft aangesloten zodat we geen waterschade krijgen).

En nu moet ik van Vriend weer aan de slag...

dag lieve kindertjes

2008-11-06T19:10:00.005+01:00

Naast het grote verdriet heeft het overlijden van collega J. ook praktische gevolgen. Midden in het schooljaar krijgen we een nieuwe collega (dat had nog de nodige voeten in de aarde, maar mijn aanzet tot een verslag daarvan verzandde in een saai verhaal over vacatures in onderwijsland, dus dat heb ik er weer afgeknipt).
J. had drie examenklassen en die kunnen we niet zomaar doorschuiven naar de nieuwe collega. Twee ervan moeten naar zittende collega's en zodoende ben ik vanaf maandag de trotse juf van een havo 5. In ruil voor deze groep moest ik een van mijn huidige klassen afstaan en dat werd helaas mijn enige derde klas. Een gymnasiumklasje met tweeëntwintig brave meisjes en twee brave jongetjes. Sommige collega's hebben niet zo veel op met deze groep, want ze komen wat levenloos over, maar ik vind ze zo schattig. En aangezien ik als eerstegraads (een uitstervende soort) niet in leerjaar 1 en 2 mag werken, komt dit voor mij het dichtst in de buurt. (Niet dat ik niet blij ben met mijn baan, want bovenbouw is veul leuker, maar een zo'n kudde kindertjes is heerlijk voor de afwisseling).
Vanmiddag ging ik ze het droevige nieuws vertellen, in hun mentorles, want mijn eigen laatste les met hen was al ongemerkt voorbij gegaan. Toen ze van de schrik bekomen waren, vroeg ik of er nog vragen waren. Een meisje wilde, tot hilariteit van de rest, weten of het huiswerk voor maandag nu verviel. 'Nee, helaas, dat blijft gewoon staan. Meneer O. gaat met jullie verder waar we gebleven waren.' De volgende wil weten wie meneer O. dan wel mag wezen. Hij is toch niet streng? 'Hartstikke streng' zeg ik en meteen beginnen er enkele lipjes te trillen. Oja, deze kindjes nemen alles serieus, dus ik zeg maar gauw dat ik een grapje maak. Opgelucht beginnen ze te lachen. Ik spreek met ze af dat ik nog eens terugkom in de mentorles voor een leuke afsluiting. Als ik het lokaal wil verlaten, geven ze me spontaan een staande ovatie. Ik ga ze echt missen, de schatjes.

De eerste keer

2008-10-28T21:05:00.003+01:00

Een van de leuke dingen aan een nieuw huis zijn alle eerste keren. Gisteren heb ik voor de eerste keer gekookt in het nieuwe huis - macaroni met rode saus op een tijdelijk fornuisje, maar toch. Gisterennacht hebben Vriend en ik voor het eerst in het nieuwe huis geslapen - kamperen in je eigen huis, een matrasje op het kale beton.
Een nieuw hoogtepunt was de eerste keervan zojuist: het eerste ikea-meubel van het nieuwe huis is een feit. Stiekem houd ik erg van ikea, en dan vooral van het in elkaar prutsen van de meubeltjes. Dat werkt toch zo ingenieus. En tegelijk zo makkelijk dat een echte alfavrouw zoals ik er raad mee weet. Helaas was het meubeltje van vandaag nogal eenvoudig. Het gaat om een MOLGER, een badkamerkastje dus. Acht drevels in de plankjes, daarna twaalf schroeven. Gelukkig wel van die mooie inbusschroefjes, waarvoor je de speciale, bijgeleverde slingera moet gebruiken. In no time stond MOLGER fier rechtop en was er weer een eerste keer achter de rug.
En met het voltooien van dit logje kan ik weer een eerste keer afvinken.

Epicurus

2008-10-24T09:34:00.005+02:00

Vanmiddag wordt collega J. gecremeerd. Namens de vakgroep Nederlands wordt dan dit gedicht voorgelezen.

Epicurus

Zijn wij er, Dood is er niet.
Is Dood er, ontbreekt het aan ons.
(Vrij naar Epicurus)

Dood, om maar iemand te noemen,
hoeft ons geen angst aan te jagen:
zijn wij er, hij kan er niet zijn dan,
is hij er, ontbreekt het aan ons.
We sluiten elkaar prachtig uit.

Dit is, E. te A., slim bedacht
en het helpt - tot op heden - nog ook
om de angst voor het eigen weg moeten
in eigen hoofd te houden.
Er is dus al heel wat gewonnen.

Maar ook liefsten zijn sterveling;
niet zelden neemt Dood hun plaats in.
Heb je daar ook al wat op gevonden,
hoe ik dat geen ramp hoef te vinden?

Want je weet, doodgaan is pas echt erg
voor wie juist met z'n drieën nog was:
Dood, Wie-er-mee-moet en Blijver.

Voor Dood is het maar zichzelf.
Voor Wie-mee-moet is het maar doodgaan.
Maar Blijver is lang heel erg leeg.

Anton Korteweg

Kut

2008-10-21T16:53:00.003+02:00

Collega J. moest in de vakantie een zware operatie ondergaan. Daarna zou hij een week of zes moeten herstellen en dan kwam hij weer op school. Alleen ging hij dood. Zomaar, op zaterdagochtend. Nu is het op school heel raar. De lessen gaan gewoon door, en wat moet je anders? Onze school is erg groot en veel leerlingen en collega's hebben J. nauwelijks gekend. Voor mij was J. als bovenbouwdocent Nederlands een van de meest naaste collega's. In elke les sta ik dus even kort stil bij zijn overlijden. Ik vertel dat ik aangeslagen ben en vraag of er leerlingen zijn die ook iets willen zeggen. Les na les blijft het indrukwekkend stil. Pas het zevende uur is er een leerling die wat kwijt wil.
'Ik vind het kut.'
En dat kan ik alleen maar beamen.

Verrassing!

2008-10-15T11:48:00.003+02:00

Over een week wordt mijn moeder 65. Zij is niet zo dol op ouder worden en het idee dat je er dan nog eens bij stil gaat staan, vindt ze al helemaal niets. Extra moeilijk zijn de opvallende verjaardagen, waarbij je ineens bij een nieuwe groep gaat horen. Op haar 55ste kreeg ze een uitnodiging voor een seniorenbijeenkomst over veiligheid op straat. Senioren, het stond er echt! Erg confronterend voor de mama. Haar 60ste verjaardag wilde ze het liefst helemaal niet vieren en de mogelijkheid om 40% korting te krijgen in de trein, liet ze onbenut tot ook mijn vader (dertien maanden jonger, wat hij in dit soort situaties maar al te graag benadrukt) ervan mocht/moest profiteren.
Inmiddels is de papa ook een senior, hebben ze twee kleinkinderen en een echt pensionado-leven (vrijwilligerswerk, oppassen en uitjes met ns-pas en museumjaarkaart). Maar nu nadert dus een nieuw drama, de 65ste verjaardag. Suggesties van ons dat dit toch wel een feestje waard was (te bekostigen van de eerste aow!) werden neergesabeld nog voor ze goed en wel geuit waren. Daarop besloten wij dat haar verjaardag een familiedag zou worden, want als iets haar wel blij maakt, dan is het haar gezin bij elkaar te hebben. Ze vond dit zowaar een goed idee, behalve dan het gedeelte dat de invulling van de dag voor haar een verrassing zou zijn.
Ik ben belast met de organisatie van het een en ander en vanmiddag bevestigde ik de reserveringen en was alles in kannen en kruiken. Om dit aan mijn vader te laten weten, die inmiddels nogal nerveus is over het geheel, belde ik even naar huis.
"Met de moeder van DVN." (de omgekeerde wereld, want normaal neemt mijn vader altijd op)
"Hoi mama, met DVN, is papa er ook?" (om de omkering compleet te maken, want normaal vraag ik meestal juist naar haar)
"Papa is er wel, maar hij kan moeilijk aan de telefoon komen." (hij heeft sinds vrijdag last van spit)
"Maar ik moet papa zelf even hebben." (ik probeer zo neutraal mogelijk te klinken, alsof ik advies nodig heb voor onze nieuwe tuin ofzo)
"Aha, dan is het zeker geheim." (de smoes die mijn moeder niet doorziet, moet nog worden uitgevonden)
"Ja mama." (gij zult niet liegen)
"Oh. Jaja. Nou." (ze geniet hiervan!)
"Mama, geef de draagbare telefoon nou maar even aan papa." (zelf verkiest ze nog steeds de vaste telefoon, op het bureau)
"Die is leeg. Zal ik dan toch maar iets doorgeven?" (ze ruikt de overwinning al)
"Ja, zeg maar dat alles geregeld is."
"Oh."
En zo wordt het toch nog 1-0 voor DVN.

Vandaag zit DVN aan de telefoon

2008-10-13T09:01:00.003+02:00

Zaterdag tekenen Vriend en ik met een dikke stift op de muur van onze nieuwe keuken om aan te geven tot waar het stukwerk moet komen. Als we de koelkast willen intekenen, moeten we concluderen dat de schakelaar voor het licht in de keuken ongeveer vijf centimeter in de koelkast terecht gaat komen.

Een uurtje later haalt Vriend overal de stopcontacten en schakelaars van de muur, zodat de stukadoor die niet dicht gaat smeren. Ondertussen poets ik de wc's (ja, meervoud!) omdat ik het zo'n vies idee vindt dat de bouwvakkers daar al lekker gebruik van gemaakt hebben. Terwijl ik luidkeels zingend boven de plee hang, gaat ineens de badkamerlamp aan en weer uit. Ik kijk om en verwacht Vriend te zien, maar die is er niet. Dus ik roep naar beneden: 'Ee, dee jij da?'
'Wa?'
'Met da licht?'
'Huh?'
(Van klussen word je eloquent, zoveel is al wel duidelijk.)
En dan komt Vriend tot de wonderlijke ontdekking dat de badkamerlamp brandt als je in de keuken de mechanische ventilatie op 2 zet.

De oplevering

2008-10-09T11:13:00.003+02:00

Gisteren was het dan zo ver: de oplevering van het vinex-paleis! Oftewel een tragikomedie voor zes personages.

Eerste scène:
Vriend en DVN (kopers) arriveren bij het v-p. De deur is nog op slot, dus ze drentelen een beetje op wat binnenkort hun stoep zal zijn. Ze bestuderen de voorgevel met bijzondere aandacht en overleggen op gedempte toon.
Na enkele minuten komt de Bouwvakker-Die-Lijkt-Op-Een-Volendamse-Visser het stoepje oplopen.
'De oplevering hiernaast is uitgelopen. Ik zal jullie vast binnenlaten en dan gaan De Baas en ik eerst even een boterham eten'.

Tweede scène:
Terwijl kopers de woning inspecteren en tevreden constateren dat de thermostaat inmiddels geplaatst is en een aantal van hun vorige week genoteerde punten reeds verholpen is, komt de VerenigingEigenHuis-man binnen. De VEH-man is bouwkundige en zal kopers bij de oplevering ter zijde staan. Kopers hebben dit alles meegemaakt, maar desondanks begint VEH-man met een omstandige inleiding. DVN vindt de man een typische leraar, waarin zij later gelijk zal krijgen.
Net als de VEH-man klaar is met zijn verhaaltje komen de Volendammer en zijn Baas terug. De Baas ziet eruit als de morsige broer van Pipo de Clown. Hij draagt een versleten geruit jasje, met een voordeelpak Cabalero in het borstzakje. Daaronder een ooit schoon geweest overhemd met scheef geknoopte stropdas. Zijn benen zijn gehuld in een ribbroek, waarvan de gulp voor tweederde openstaat. Zijn aangezicht tenslotte wordt bepaald door een bril met meekleurende glazen die, gezien de vele rookpauzes die Baas zich veroorlooft, zijn ogen vrijwel voortdurend aan het gezicht onttrekken. In zijn kielzog bevindt zich naast de Volendammer nog een jongeman met een helm en kapotte kleren.
Na een voorstelrondje kan het feest beginnen en begeeft het gezelschap zich naar de zolder.

Derde scène:
De VEH-man ontpopt zich al snel tot een ware pietlut. Nog voor de zolder goed en wel betreden is, heeft hij het eerste punt al gesignaleerd.
'Die wasmachine-afvoer. Dat afschot is niet goed.'
Baas kijkt, knikt en maakt een hoofdbeweging naar de Volendammer. Voor DVN kan vragen wat 'afschot' eigenlijk is, begint de bouwvakker het euvel al te verhelpen. Vriend lijkt wel te weten wat 'afschot' is en knikt goedkeurend, waarop DVN besluit, ondanks VEH-mans 'er zijn geen domme vragen', haar vraag in te slikken.
De VEH-man heeft zich inmiddels op de dakkapel gestort. Hij bevoelt de vensterbank, opent het raam en steekt zijn bovenlijf naar buiten. Hij constateert dat er geschilderd is terwijl het waaide. Er zit zand in het schilderwerk en dat moet over. Baas kijkt berustend en knikt opnieuw naar zijn hulptroepen. De man-met-de-helm mummelt iets waarin slechts het woord 'schilder' te herleiden is en pakt zijn mobiele telefoon. Even later verschijnt in het trapgat de schilder, die door de helmdrager geïnstrueerd wordt.

Vierde tot en met veertiende scène:
Iedere ruimte inclusief het fietsenhok, de voor- en achtergevel en de voor- en achtertuin worden aan een zeer grondige inspectie onderworpen. De enkele puntjes die de VEH-man over het hoofd worden gezien, worden door Vriend en DVN onder de aandacht gebracht. Zij worden daarvoor door de VEH-man (eens een leraar, altijd een leraar) uitvoerig gecomplimenteerd. De Baas kijkt almaar minder opgewekt door zijn getinte glazen en stuurt morrend zijn voetvolk aan om het v-p in perfecte staat te krijgen. Tussendoor blijkt hij, hoe verrassend, te grossieren in flauwe, liefst vrouwonvriendelijke oneliners als 'het wordt hier bouwschoon, maar niet vrouwschoon opgeleverd'. DVN besluit dat ze daar ver boven staat en dient de man niet van snedig repliek, al kost dit haar zichtbaar moeite.

Vijftiende scène:
Na het afwikkelen van de nodige formaliteiten en het schudden van verschillende, lang niet allemaal schone, handen, zijn Vriend en DVN officieel bezitter van hun vinex-paleis. Na het uitlaten van de overige personages, slaan Vriend en DVN verwoed aan het klussen. Het doek valt terwijl Vriend de stopcontacten van de muur haalt en DVN met een bouwstofzuiger het ergste vuil te lijf gaat.

Het het publiek blijft zitten met een aantal prangende vragen. Komt de stukadoor nog opdagen? Zal het vocht van de lekkage snel genoeg drogen om de planning van de vloerboer niet te verstoren? Zal het Vriend en DVN lukken om in goede harmonie van het vinex-paleis een waar paradijs te maken?

Epiloog:
Na een middag hard werken, geven Vriend en DVN er om zeven uur de brui aan. De eerste werkzaamheden zijn verricht. De stukadoor is niet gekomen en kan een telefoontje van DVN tegemoet zien. Opluchting overheerst omdat de vloerboer denkt dat de lekkage geen probleem zal worden. Moe maar tevreden sluiten V&D hun nieuwe huis voor het eerst zelf af en storten zich in een nieuw avontuur: ontdekking van de locale horeca. Hierover kunnen we kort zijn, de vinex-wijk heeft een uitstekende snackbar!

Het vinex-paleis

2008-10-07T16:58:00.003+02:00

Morgen is het dan eindelijk zo ver, we krijgen de sleutel van ons vinex-paleis. Een reuze spannende dag, die in huize DVN grondig voorbereid wordt. Vorige week mochten we alvast aan de bouwer laten weten wat ons allemaal niet zinde. Dit is morgen dan al zo veel mogelijk verholpen, zodat er weinig is om over te zeuren. In theorie dan, hè, want de bouwer is het natuurlijk niet op alle punten met ons eens en we zullen morgen ook nog wel andere dingen vinden, dus gezeurd wordt er toch wel. Als je drie ton uitgeeft, mag je best zeuren over een slordig kitrandje, vindt u niet?
We hebben deze toestand al een keer meegemaakt (ons huidige appartement is ook nieuwbouw) maar toch vind ik het nu een stuk spannender. Wellicht heeft het idee dat het huis nu ook daadwerkelijk van mij wordt ermee te maken (of zou het toch het idee zijn dat ik nu een schuld van anderhalve ton heb?). Hoe dan ook, het houdt me flink bezig.
Maar minstens net zo spannend is het proces dat gaat volgen. We hebben allerlei afspraken met stucpoppetjes, vloermannetjes en stratenmakers. Dit alles door Vriend reuze professioneel ingepland in een speciaal computerprogramma (een nerd is een nerd...). Vanaf morgen moet blijken of het ook echt allemaal zo gaat lopen als wij gepland hebben. Of zal ik zeggen: zoals wij hopen?

Wordt vervolgd.

Dr. Kovac weinete bitterlich

2008-10-03T22:00:00.005+02:00

Drie weken geleden voltrok zich in huize DVN een klein drama. U moet weten dat ik ER-fan van het eerste uur ben. De eerste aflevering kan ik me nog levendig herinneren. Het was zaterdagavond, ik was vijftien en was aan het oppassen bij de familie V. Al zappend kwam ik langs een ziekenhuisserie. Nu heb ik het helemaal niet zo op ziekenhuizen en de bijbehorende series hoeven voor mij ook niet zo, zeker niet als ze realistisch zijn. Brrr. Ik wilde dus al bijna verder zappen. Maar toen gebeurde het. Dr. Carter, toen nog een piepjonge co-assistent kwam in beeld. Hij miste de metro en kwam zo te laat voor zijn eerste ontmoeting met zijn begeleider Dr. Benton, de chagrijnige chirurg die drie seizoenen later zijn hart toch op de juiste plaats bleek te hebben. Ik bleef kijken.
Een paar seizoenen later werd de zaterdag verruild voor de vrijdag en dan had ik koorrepetitie. Geen nood, ik programmeerde de video (dat kon verder toch niemand bij ons thuis) en keek de volgende ochtend samen met Zus. Ook toen zij in Maastricht studeerde en ik in Nijmegen, bleef ER in het weekend vaste prik. Weer later, toen we niet meer elk weekend kwamen bijtanken in het ouderlijk huis, belden we elkaar tijdens en/of na de uitzending op voor de broodnodige evaluatie.
Principieel als ik ben, kijk ik alleen nieuwe afleveringen, en dan nog op het moment dat de AVRO aan een nieuw seizoen begint. Om de een of andere reden denken ze daar dat ER het beste na DVN-bedtijd kan worden uitgezonden, maar daarvoor hebben we tegenwoordig een harddisc-recorder, die elke aflevering braaf opneemt en bewaart. Ieder aanbod van Vriend om hele seizoenen voor me te downloaden heb ik resoluut afgeslagen. Zo hoort het niet.
Tot drie weken geleden. Op zaterdag ontdekte ik dat ER die avond weer kwam. Dolblij programmeerde ik de recorder. Tot ik ontdekte dat het hier aflevering twee betrof van het nieuwe seizoen. Geheel buiten mij om was de AVRO aan een nieuw seizoen begonnen. En NIEMAND had mij gewaarschuwd. Dat viel me vies tegen van die AVRO. En nog viezer van Vriend. Hij leest immers veel beter in de krant dan ik, dus hij had mij moeten waarschuwen. Ja toch. Juist. Om het goed te maken bood hij aan de aflevering voor me op te snorren op het wereldwijde web. Hij vond alleen een Duitse versie, gedubt en al. Dat kon toch niet waar zijn?
Met aflevering twee en drie op de recorder en nummer vier in aantocht, moest ik vanavond de naakte waarheid onder ogen zien. Beter dan die Duitse aflevering ging het niet worden. En dus keek ik die. Natuurlijk keek ik die. En dat ging allemaal best. De medische termen waren in het Duits niet te volgen, maar dat is in het Engels eigenlijk niet anders. Dat de dokters allemaal Duits praatten, maar de namen op z'n Engels uitspraken was wel raar, maar ook daar kon ik me overheen zetten. Maar kan iemand alsjeblieft, bitte, degene die de stem van Dr. Kovac verzorgt op een cursus huilen sturen?

Vriend versus zelfredzaamheid

2008-09-26T09:53:00.006+02:00

Zojuist las ik over Rosalie en haar nieuwste aanwinst Frits. Het relaas heeft mij aan het denken gezet. Eerst over het feit dat onze iPod ondanks jarenlange trouwe dienst geen naam heeft. Best zielig eigenlijk, voor zo'n fijn apparaatje. Maar Vriend en ik spreken liefdevol over de iepod dus eigenlijk heeft ie wat dat betreft geen klagen.
Verontrustender vond ik mijn gedachtegang over het flippende muziekdoosje. Daarbij bleek dat mijn zelfredzaamheid echt beneden alle peil is. Even een kleine toelichting voor de mensen die te lui zijn om eerst Rosalies verhaal te lezen: zij kocht een nieuwe iPod, sloot het ding aan, plempte het vol muziek en danste vervolgens door de kamer tot het nieuwe speeltje het begaf. Mijn eerste gedachte: 'o, dan zou ik hem aan Vriend geven, met de mededeling 'hij is stuk' en kniezend wachten tot Vriend hem gefikst had.' Heus, zo dacht ik het letterlijk.
'Maar,' dacht ik verder, 'als je nou geen Vriend hebt, dan ben je mooi de pineut.' Hier werd het dus wat hypothetisch, want ik heb 'm wel, en als ik 'm niet had, had ik zeer waarschijnlijk ook geen iPod. Maar goed, dat dacht ik niet, dat denk ik nu en zo wordt het allemaal wel erg wat als. Terug naar mijn gedachte. Je zou toch maar zo de pineut zijn.
'In dat geval zou ik teruggaan naar de winkel en bevallig met mijn ogen knipperend wachten tot het winkelpoppetje het apparaat gefikst had.' - DVN is een gehaaide consument, mensen. Kniezen werkt niet in winkels, bevallig knipperen wel. - Zo zou ik het aanpakken. Het zou echt nooit in mijn opkomen om een youtube-filmpje te zoeken met instructies om de gadget zelf te reparen. Nooit.

Schoolziek

2008-09-23T16:31:00.002+02:00

Gisteren ben ik ziek naar huis gegaan. Ik zal u de details besparen, maar ik kon nog geen glas water binnen houden. Een dag later gaat het al een stuk beter en heb ik het bed voor de bank verruild. 's Ochtends vind ik het eigenlijk nog best lekker. Vriend staat op, ik draai me nog eens lekker om. Vriend gaat werken, ik lees een boek. Als ik geen zin meer heb in lezen, kijk ik een film. Vriend stuurt af en toe een sms'je, Moeder en Zus bellen om te vragen hoe het gaat. Hier kan ik wel aan wennen.
Als het boek uit is en de film ook, begint het toch wat te knagen. Eigenlijk had ik best naar school gekund. Op deze manier lig ik meteen een week achter met die ene v6-klas. Zou er iemand in mijn plaats naar die vergadering gaan? En ze zullen v3 toch wel gebeld hebben dat ik vandaag uitviel? Anders stonden die arme schatjes vanochtend om 8 uur voor niets op school. Ik open de schoolmail en wordt bedolven onder de ongelezen mail, de ene nog belangrijker dan de andere. De moed zinkt me in de schoenen en eigenlijk voel ik me helemaal nog niet zo jofel. Ik besluit dat de meeste dingen wel tot morgen kunnen wachten en neem de raad van collega A. ter harte. 'Rust maar eens goed uit,' mailt hij. Ik blijf lekker nog een dagje schoolziek.

Later wordt het leuker

2008-09-18T18:28:00.003+02:00

Ik heb het eerste uur vrij gehad, en loop aan het begin van het tweede uur mijn lokaal binnen. Bij het bureau staat een nieuwe collega-in-opleiding met een paar leerlingen. Ik zie meteen hoe laat het is en zeg tegen mijn leerlingen, die al op de gang staan te wachten, dat ze nog niet naar binnen mogen. Ik wacht tot ze klaar is en haar leerlingen mopperend het lokaal verlaten.
'Gaat het?'
Bij wijze van antwoord barst mijn collega in tranen uit. Zonder na te denken loods ik haar het lokaal uit, naar de werkkamer, terwijl ik mijn leerlingen nu juist het lokaal in dirigeer. Over mijn schouder roep ik dat ze weten waar we gebleven zijn en dat ik bij terugkomst verwacht hen werkend aan te treffen. Ik wacht tot de ergste tranen voorbij zijn en vraag wat er gebeurd is. Al snel is duidelijk dat ik dit niet in een paar minuten kan verhelpen. Daarom roep ik een collega-begeleider met een tussenuur. Ik blijf nog even tot ze helemaal gekalmeerd is en ga dan naar het lokaal. Daar zitten mijn leerlingen met allemaal hun werk voor hun neus. Natuurlijk wordt er wat gekletst, maar nog voor ik mijn positie voor het bord heb ingenomen, wordt het stil en kan ik mijn werk doen. Het volgende uur kun je in mijn havo 4 (vijf zittenblijvers, zeven opgestroomde vmbo'ers en achttien 'gewone' leerlingen) een speld horen vallen terwijl ik een verhaal voorlees van Kader Abdolah.
Wat doet mijn jonge collega verkeerd? Niets, tenzij je haar haar gebrek aan ervaring wilt aanrekenen. Zonder noemenswaardige voorbereiding en begeleiding wordt zij geacht een halve lesbaan te combineren met haar studie. Een paar jaar geleden deed ik hetzelfde en was ik met enige regelmaat de wanhoop nabij. Ik hoop maar dat het haar lukt om die eerste tropenjaren te overleven. Druk blijft het, maar leuk wordt het wel. Echt.

HO

2008-09-10T10:49:00.002+02:00

Nog even over mijn HO-mentorleerling. Het gesprekje maandag verliep eigenlijk best goed. Het is namelijk wel een hele aardige jongen. Om mijn vraag over het leren lopen moest hij lachen. Gelukkig maar, want niets zo vervelend als een mislukte grap als je iets wilt bereiken.
En slimme kinderen hebben ook zo hun voordelen. Je kunt ze namelijk heel makkelijk dingen uitleggen. Over dat een leraar een leerling niet ten overstaan van de hele klas toestemming kan geven om openlijk te gaan zitten niksen, maar dat er wel andere mogelijkheden zijn. Over actie en reactie, of hoe kinderachtig gedrag een kinderachtige leraar oplevert. En, het allermoeilijkst, over hoe andere leerlingen deze stof wel moeilijk vinden en dat hij zich misschien hopelijk kan voorstellen dat zij wel graag veel uitleg krijgen. Tien minuten later gingen we allebei reuze tevreden het lokaal uit. Ik ben heel benieuwd hoe het donderdag in de les zal gaan.

Een vlek op het plafond

2008-09-10T10:32:00.003+02:00

Gisterenochtend kreeg ik een mailtje van Vriend. Of ik soms een beest had doodgemept op het plafond in de woonkamer. Nee dus. Als ik 's avonds thuiskom zie ik direct waarop hij doelde. Midden in de woonkamer zit een bruine vlek op het plafond. Geen idee waar die zo ineens vandaan komt. Afgestompt als ik ben van een lange dag werken die eindigde met het oprichten van een nieuwe intervisiegroep (daarover later meer), besteed ik verder geen aandacht aan.
Op mijn vrije dag bel ik 's ochtends altijd even met Zus. Terwijl wij het weekend doornemen valt mijn ook weer op de vlek. En nu ben ik wel wakker en ik staar naar het plafond (aj, nare associatie). Die vlek is raar. Die vlek hoort daar niet. Ik bespreek het geval meteen met Zus en zij suggereert dat er wat lekt. Ik denk meteen aan de bovenburen, keurige mensen, die vast geen lijk middenin de woonkamer laten liggen. Zus oppert dat er wellicht ook buizen door ons plafond lopen en dat daar iets mis mee zou kunnen zijn (de nuchterheid is niet helemaal eerlijk verdeeld in ons gezin).
Na het bellen klim ik gewapend met een vaatdoekje op een stoel en probeer de vlek te verwijderen. Dat lukt, maar als ik weer op de grond sta zie ik dat er nu een grotere, lichtgroenige vlek op het plafond zit. Hopelijk valt het mee als het opdroogt, maar de volgende keer neem ik een wit vaatdoekje.

Mentortwijfels

2008-09-05T09:48:00.004+02:00

Naast DieVanNederlands ben ik hier op school ook mentor. Dit jaar voor het eerst van een groepje leerlingen uit vwo 5. En dat is best spannend. Voorheen was ik mentor van v3 en dat was niet zo moeilijk, want daar kun je niet zo veel aan verprutsen. In vwo 5 is het toch allemaal wat serieuzer. Ik moet deze leerlingen gaan begeleiden bij hun beroepskeuze en ervoor waken dat ze niet blijven zitten. Daartoe acht ik mezelf nog wel in staat. Maar hoe volwassener de kindjes, hoe volwassener de problemen. En daar zie ik toch wel een pietsie tegenop moet ik eerlijk zeggen. Zo heb ik twee meisjes met een islamitische achtergrond en een lastige papa (volgens het overdrachtsformulier). En die meisjes die zien er prima uit en die houden wel van een beetje vrijheid. En die lastige papa's... Ik weet niet of ik daar wel geschikt voor ben. Vooralsnog heb ik me voorgenomen om maar te zien hoe het komt. Ik zou graag zeggen dat ik er het volste vertrouwen in heb, maar dat is helaas niet zo.
Dan is er nog de Hoogbegaafde Onderpresteerder. Dat is echt een begrip in onderwijsland en nu heb ik er dus één in mijn klasje. De eerste aanvaring is al binnen want gisteren weigerde hij die 'domme opdrachtjes' te maken, die volgens hem echt voor kleuters bedoeld waren. Dat een groot deel van zijn medeleerlingen er ondertussen behoorlijk op zat te zwoegen, vond hij geen interessante observatie. Hij is er duidelijk nog niet aan toe om zijn egocentrisme los te laten. Op mijn voorstel is hij direct aan de eindopdracht van het hoofdstuk begonnen, om te bewijzen dat hij het allemaal al wel begrijpt. Ben benieuwd of dat ook zo is. In dat geval ga ik op zoek naar iets waar ik hem wel mee kan uitdagen, want de afgelopen lessen was hij behoorlijk hinderlijk aanwezig. En dat terwijl sommige leerlingen, bijvoorbeeld bovengenoemde meisjes, veel moeite hebben met Nederlands.
Maandag komt mijn HO langs voor een kennismakingsgesprekje, dat ik net heb zitten voorbereiden. Volgens het dossier is zijn motto 'Als ik het snap, hoef ik niets te doen. Als ik het niet snap, kan ik niets doen.' Ik denk dat ik daar wel wat mee kan. Misschien moet ik hem om te beginnen maar eens vragen hoe hij heeft leren lopen.

DVN hartje zingen

2008-08-30T14:00:00.002+02:00

Zingen is fijn. Ik hou heel erg van zingen. De afgelopen dagen ben ik me daar weer eens extra van bewust. Want? Vorige week lukte het niet! Ik was verkouden en dat sloeg op mijn stem. Dat was niet zo handig, aangezien je in zo'n eerste schoolweek niet wegkomt met 'jongens, ik heb keelpijn, jullie gaan in stilte voor jezelf aan de slag met grammatica.' Nee, geïntroduceerd en uitgelegd moest er worden. Hele lessen was er maar één iemand aan het woord. Ik dus.
En dat terwijl we afgelopen maandag voor het eerst na de vakantie weer koorrepetitie hadden, waar ik me reuze op verheugde. Natuurlijk had ik af moeten bellen, want wat heb je op een repetitie te zoeken als je toch niet kunt zingen? Verdere schorheid kon ik me deze week echt niet permitteren. Maar ik kon toch gewoon gaan en niet meezingen? Van luisteren steek je ook erg veel op, ja toch? In theorie wel natuurlijk, maar wat zij met lonken had, heb ik met zingen. Ik zong mee. Uit volle borst. En forceerde mijn stem. En haakte toen toch maar af in de pauze.
Helaas was het leed toen al geschied. Ik was hees en had keelpijn. Met een doosje Diele sloeg ik me dapper (lees: met veel zelfmedelijden) door de tweede lesdag van dit jaar. 'Laat het een les voor je zijn, DVN,' zei mijn Wijze Innerlijke Ik, 'vergeet de komende week niet dat je je keelpijn aan jezelf te danken hebt!'
'Ja, WII,' piepte ik terug, 'de volgende keer blijf ik braaf thuis.'
Woensdag was ik vrij en moest er gepoetst worden. Brigitte Kaandorp aan en gaan met die banaan. Terwijl ik de gootsteen stond te schrobben realiseerde ik me dat ik mee stond te zingen. En het moment daarna realiseerde ik me dat het geen pijn meer deed. Weg keelpijn! DVN - WII, 1 - 0. Om het te vieren haalde ik mijn Evita-cd uit de mottenballen en was Evita (en Ché, en Perron...). En daarom loop ik nu al een paar dagen door het huis te galmen. De buren zullen wel blij zijn met hun goed geïsoleerde nieuwbouw-muren.

Het Vinex-paleis

2008-08-27T10:49:00.005+02:00

Al een half jaar kunt u hiernaast lezen dat Vriend en ik in oktober gaan verhuizen naar een Vinex-paleis. Dat wordt trouwens november, maar voor mijn gevoel naderen oplevering en verhuizing toch echt met rasse schreden. En daar ben ik zo blij om! Het huis functioneert als mijn happy thought en ik voel de onbedwingbare neiging om iedereen erover te vertellen. Al mijn nieuwe leerlingen weten inmiddels dat ik over twee maanden ga verhuizen. Al mijn collega's weten wie de vloer gaat leggen en hoe die eruit gaat zien (mooi!). Als iemand vraagt hoe het met me gaat weet ik het gesprek binnen twee zinnen richting het huis te sturen. Ter illustratie.
Toen ik vrijdagochtend stikchagrijnig mijn auto uitstapte op de parkeerplaats bij school, stonden daar al twee collega's gezellig te zoenen en te keuvelen. 'Gadverdamme,' dacht ik, 'hier heb ik nou echt he-le-maal geen zin in!' Mijn donkere bui verhevigde en ik moest mezelf bedwingen om niet terug in de auto te stappen en keihard weg te scheuren.
'Hé DVN,' zei collega 1, smak, smak, smak, 'hoe was je vakantie?'
'Voorbij hè,' antwoordde ik, en ik straalde zo veel negatieve vibes uit dat collega 1 niet durfde te lachen.
'Fijn om je weer te zien, DVN,' zei collega 2, smak, smak, smak, 'hoe is het met jullie huis?'
En ik straalde, ik lachte, ik zoende collega 2 hartelijk terug en haalde vervolgens mijn mobieltje tevoorschijn om de foto's te laten zien.

De Warme Overdracht

2008-08-26T21:07:00.005+02:00

Het begin van een nieuw schooljaar is altijd weer een bijzondere gebeurtenis, die gepaard gaat met rituelen die je de rest van het jaar niet meer tegenkomt. Zo hadden wij vanmiddag de Warme Overdracht. Ik weet niet van wie deze term afkomstig is en ook niet of deze benaming alleen op mijn school gebruikt wordt. Het fenomeen zal in een of andere vorm in elk geval wel voorkomen op elke middelbare school. Het komt erop neer dat alle mentoren van een bepaalde afdeling (bovenbouw vwo in mijn geval) bij elkaar komen om de dossiers van hun mentorleerlingen over te dragen aan de nieuwe mentor. Een belangrijk moment dus. Zeer nuttig bovendien, want het is natuurlijk belangrijk dat je als mentor weet wat jouw kersverse mentorleerling eerder in zijn carrière allemaal heeft meegemaakt op school.
Helaas was de organisatie van dit evenement niet helemaal wat ik ervan gehoopt had. De verantwoordelijke, mijn doorgaans toch competente collega J., heeft de afgelopen zeven weken duidelijk andere dingen aan zijn hoofd gehad. Aan de voorbereiding heeft het niet gelegen. Eind vorig jaar kreeg elke mentor een stapeltje overdrachtsformulieren. De opdracht was om het dossier (de informatie uit voorgaande leerjaren) en de mentormap (de informatie uit het afgelopen schooljaar) per leerling samen te voegen en te voorzien van een overdrachtsformulier. Dit formulier is bedoeld om de nieuwe mentor snel te informeren over de schoolcarrière, thuissituatie, medische achtergrond, motivatieproblemen, stoornissen in verschillende spectra, doorlopen zorgtrajecten en ingegroeide teennagels van de leerling. Gezagsgetrouw als ik ben combineerde ik mentormapjes en leerlingdossiers en vulde ik overdrachtsformulieren in. Desgewenst schreef ik onder aan het formulier 'graag contact ah begin vh schooljaar'. Dit met het oog op die Warme Overdracht. De ordner met alle pakketjes leverde ik in bij collega J. en daarna sloot ik met opgeruimd gemoed het schooljaar af, in de veronderstelling dat de overdracht heerlijk warm zou zijn.
Vanmiddag was het zo ver en zouden de pakketjes hun nieuwe bestemming bereiken. Ik zat helemaal klaar om de map te ontvangen met pakketjes van de leerlingen die mij dit jaar zijn toevertrouwd. In plaats daarvan kreeg ik mijn eigen map weer terug. 'Waarom moest ik die dan $%#% op straffe van onthoofding per se voor de vakantie inleveren?' Nee, dat vroeg ik niet, want aan het begin van het schooljaar wil je niet meteen cynisch uit de hoek komen. Bovendien ging ik er toen nog vanuit dat J. een goed systeem bedacht zou hebben om de Warme Overdracht efficiënt te laten verlopen. Maar helaas. Nadat iedereen zijn map weer teruggekregen had, deelde J. pakketjes uit met daarop de nieuwe klassenlijstjes. Dertig lijstjes van tussen de tien en de dertig leerlingen. Elk lijstje keurig op een eigen a4'tje en dat voor elke collega, dus keer dertig. Maar ik zou niet cynisch doen, dus ik zeurde niet over papierverspilling.
Helaas stond op de lijstjes niet wie de nieuwe mentor was van de klas. Dat schreef J. gauw even op het bord in zijn beruchte hiëroglyfenschrift. En omdat wij vorig jaar bij wijze van experiment mentor waren van een heterogene groep mocht je van twaalf leerlingen uit drie verschillende leerjaren uitzoeken in welke klas ze beland waren, vervolgens op het bord de corresponderende mentor opzoeken en die dan het betreffende pakketje in de hand drukken. Die persoon liep zelf ook als een kip zonder kop door het lokaal en wilde je pakketje niet aannemen omdat hij eerst zijn eigen winkel wilde leegverkopen. Chaos kortom. In het belendende lokaal deden mijn havo-collega's hetzelfde en omdat er ook leerlingen op- en afstromen (nog zo'n fraaie schoolterm) werd er driftig heen en weer gedraafd. De lokalen liggen bovendien aan de zonkant en per lokaal kunnen slechts twee ramen op een kiertje. Daarmee is dan wel weer de etymologie van de Warme Overdracht verklaard. Dat stemt ons dankbaar en tevree.

Bedankt, lieve ouders

2008-08-20T13:31:00.003+02:00

Elk jaar stem ik trouw mee voor de NS-publieksprijs. Niet omdat ik zo enthousiast ben over de genomineerde boeken - meestal kies ik voor de kansloze optie 'nomineer zelf een andere titel'. Ook niet omdat ik zo dol ben op het concept 'publieksprijs' - in tegendeel, ik heb hier allerlei, voornamelijk snobbistische, argumenten tegen. Maar. Weet u wat je kunt winnen als je meestemt? Een jaar lang gratis boeken. Een jaar lang. Gratis. Boeken. Dat bedoel ik. Nu gaat u voortaan ook mee doen en heb ik mezelf aan weer meer concurrentie geholpen.
Deze vakantie deed zich een nieuwe mogelijkheid voor om een vergelijkbare droomprijs in de wacht te slepen. Vriend leest op vakantie namelijk graag 'literaire' thrillers. Van de term alleen al krijg ik overal rode uitslag en jeuk, maar goed. Hij is geen snob en geen lerares Nederlands, dus hij mag het zelf weten. O, ik ben zo tolerant. Soms lees ik er zelfs eentje, maar dat is net als eten bij McDonalds, halverwege je maaltijd weet je weer waarom je je had voorgenomen om dit nooit meer te doen...
Maar ik dwaal af. Vriend leest dus graag van die boeken en dat dan nog in een angstaanjagend tempo. Na een paar dagen zonder zeilweer was hij door zijn voorraad heen en mochten we naar de boekhandel. Daar kocht Vriend drie boeken voor zichzelf en een voor mij (het al enige tijd fel begeerde Het lot van de familie Meijer, lees het!). In een van die drie boeken zat een boekenlegger met de droomprijs. Alle boeken die in het afgelopen jaar zijn uitgegeven plus een boekenkast om ze in te zetten. Het enige wat je hoefde te doen was naar een site surfen, daar de boekenlegger voorhouden en je zag meteen of je gewonnen had. Ik kon niet wachten tot we weer thuis waren zodat ik de boekenlegger, die ik me uiteraard meteen had toegeëigend, voor het scherm kon houden. Ik werd er helemaal opgewonden van. Vriend zag het aan en suggereerde dat we de boeken uit de winkel wel even konden gaan uitschudden, om onze kansen te vergroten zeg maar. 'Nee joh, da's asociaal,' reageerde ik.
Nu zijn we thuis en is de magische boekenlegger een prul gebleken. En nu staat mijn opvoeding tussen mij en de droomprijs. Bedankt, lieve ouders.

Complot

2008-07-14T14:47:00.002+02:00

Ik ben een complot op het spoor. De schoolspullenverkopers hebben afspraken gemaakt. Ik zie ze al zitten boven een kopje koffie met één koekje. Het is nog winter, maar deze middenstanders buigen zich over het komende schoolspullenseizoen. Zuur kijkend bedenken ze hoe ze hun clientèle nu weer dwars kunnen zitten. De agenda's nog duurder maken? Nee, dat heeft in het verleden weinig gemor opgeleverd. Alleen nog maar linkshandige scharen verkopen? Nee, dan zijn de linkshandigen in het voordeel en dat kan niet de bedoeling zijn.
Ineens beginnen de oogjes van een schriele kantoorboekhandelaar te glimmen. "Laten we alle bedrukte a5-schriften voortaan alleen nog verkopen in pakketjes van minimaal drie stuks." Instemmend gemompel alom. En zo geschiedde het dat er deze zomer nergens mooie schriften los verkrijgbaar zijn.

Maar ik ben niet voor één gat te vangen. Good 0ld V&D verkoopt namelijk wel losse schriften. Oersaaie, degelijke dingen in onopvallende kleuren. Maar met een watervaste stift, een paar mooie stickers en het logo van onze zangvakantie kun je veel doen. En zo kunnen mijn vriendinnen en ik vanaf morgen onze vakantiebelevenissen als vanouds optekenen in een prachtig schrift.

Vakantievoorbereidingen

2008-07-11T10:08:00.003+02:00

Dinsdag vertrek ik met drie vriendinnen voor twee weken naar het zonnige (o, eindelijk!) Spanje. En nu ben ik dus druk bezig met de voorbereidingen. Voor u een verkeerd beeld krijgt, nee, ik zit niet boven de kaart om de beste route uit te stippelen, surf niet over internet op zoek naar knusse campings in de Pyreneeën en ik oefen ook niet hoe je 'rot op, engerd' zegt in het Spaans (zodat we ons dit keer wel snel van die scooterrijdende potloodventer kunnen ontdoen).
Niets van dat al. Ik doe de was, ruim op, poets het huis, verwijder ongewenste items uit de koelkast en meer van dat alles. Zodat Vriend het alleen maar 'bij hoeft te houden', want die arme jongen moet natuurlijk gewoon werken terwijl ik aan de sangria zit. Ik doe het dus met alle liefde, maar nu las ik net een verhaaltje van Cyriel, en nu ben ik er toch niet meer zo gerust op...

Het echte dorpsleven

2008-07-08T09:59:00.005+02:00

Vandaag ben ik in mijn geboortedorp om op Kleine Neef te passen. Toen ik gisteravond op weg naar mijn ouderlijk huis langs het ouderlijk huis van Vriendin M. reed, bedacht ik me dat ik wel eens zou kunnen informeren of zij op dinsdag thuis is. Dan zou ik met haar koffie kunnen drinken, terwijl Kleine Neef (11 maanden) speelde met haar dochter (12 maanden). Ik zag het al helemaal voor me. Reuzegezellig voor M. en mij en dé kans om onze families aaneen te smeden.
M. en ik gaan wee bek. We zaten bij hetzelfde jeugdorkest, later in het hermenieke. We zongen bij het zelfde jongerenkoor. M. bracht me naar huis toen ik voor het eerst zo dronken was dat ik er in mijn eentje niet meer zou geraken. Ik bracht M. naar huis toen zij op haar vrijgezellenfeest zo dronken werd... Enfin, u heeft een beeld.
Ik nam me voor M. te bellen als Kleine Neef na bad, banaan en boek in bed zou liggen. Maar ja, een dorp is een dorp is een dorp. Terwijl ik voor de achtste keer met Kleine Neef Waar is Dribbel? lees (een echte pageturner!), gaat de telefoon. De vader van M. Of mijn vader ook thuis is. Nee. Ik beloof een berichtje door te geven en hang op. Binnen een minuut gaat de telefoon weer. M. Of ik op de koffie kom.

De kift

2008-07-06T10:19:00.004+02:00

Mijn vakantie begon zaterdag met een familiefeest. Enkele observaties.

DVN: "Ik heb toch zo'n drukke week gehad."
Zus: "Met jou heb ik geen medelijden."

Aangetrouwde Neef: "Zo, jij hoeft de eerstkomende vijftien weken weer niets te doen."

DVN: "Het is soms wel lastig dat je niet gewoon een dagje vrij kunt nemen."
Nicht Kantoorslaaf: "Wat moet je met een dagje als je op jaarbasis dertien weken hebt?"

Lieve Neef: "Zo, dus jij mag lekker zes weken welverdiend uitrusten."
DVN: "Zeven."

WOG

2008-07-01T18:54:00.003+02:00

Vandaag heb ik veel te lang in de zon gezeten. Veel te lang in de personeelskamer gezeten. Veel te lang tetris gespeeld. Veel te lang nagedacht over andere dingen die ook heel erg dringend zouden moeten gebeuren. Veel te lang zitten surfen.

En nu was een logje typen het enige werkontduikende gedrag dat nog tussen mij en de periodeplanners voor volgend jaar stond...

Keuzes, keuzes

2008-06-28T18:33:00.003+02:00

Nu de opleverdatum van ons vinexpaleis nadert (nog zo'n drie a vier maanden), wordt het tijd dat we definitieve beslissingen gaan nemen over de inrichting. Daarom zaten Vriend en ik afgelopen donderdag bij de keukenboer, en bezochten we vandaag drie vloerenwinkels.
Bij de keukenboer waren we eigenlijk vrij snel klaar. We waren goed voorbereid en wisten hoe de keuken eruit moest gaan zien en welke apparatuur we wilden hebben. De kleur van de kastjes kostte de meeste moeite. Willen we wit of willen we magnolia (net niet helemaal wit)? We hadden hiervoor al twee eerder bezoeken aan de keukenwinkel afgelegd, maar we kwamen er maar niet uit. Uiteindelijk hakten we dan toch de knoop door. Hoogglans wit moest het worden. Inderdaad, de kleur die we in oktober, bij ons eerste bezoek, ook al gekozen hadden.
Vandaag gingen we voor de derde keer op pad om een mooie parketvloer uit te kiezen. Na drie winkels hadden we tutende oren, maar we waren eruit. De eigenaar van de derde winkel wekte ons vertrouwen en had bovendien een mooie vloer voor een schappelijke prijs. Onderweg hakten we bovendien nog een knoop door die al weken in de weg zat. We nemen parket over de hele begane grond, dus ook in de hal en de keuken.
Opgelucht en tevreden zet ik me bij thuiskomst aan de bereiding van het avondmaal. Tijdens het eten bespreken we de opties nog maar eens en bevestigen we onze keuzes. Heel harmonieus allemaal. Tot Vriend ineens naar de (magnolia) keuken begint te staren. Weet je zeker dat we niet beter magnolia kunnen kiezen?

De blik

2008-06-24T14:30:00.003+02:00

Als juf heb je veel profijt van de Blik. Als je de Blik werpt, houden leerlingen ogenblikkelijk op met wat voor onoirbaars ze dan ook aan het doen zijn. De Blik gebruik je in de klas, maar ook daarbuiten, zelfs bij leerlingen aan wie je geen les geeft. Zie je een willekeurige leerling op de gang zijn mobieltje ter hand nemen? Zend de Blik en het kind weet niet hoe snel hij het apparaat moet opbergen. Hartstikke handig dus, de Blik.
Helaas is enige beroepsdeformatie mij niet vreemd. Afgelopen weekend was ik met Vriend in Barcelona. Lopend over de Rambla werden wij belemmerd door twee jongens (okee, mannen, ze waren minstens net zo oud als ik) die op de stoep aan het overkoppen waren met een voetbal. Ik zond de blik en de bal verdween onder een arm. Vriend en ik konden ongehinderd onze weg vervolgen. Hartstikke handig, maar of het nou nodig was?

Oberservaties in de toetsweek

2008-06-24T11:43:00.007+02:00

Waarschuwing: dit logje bevat een plotspoiler.

DVN: Wat vond je het mooiste boek op je lijst en waarom?
Leerling 1: De passievrucht, omdat ik het een heel goed verhaal vond.
DVN: Waarom is het een goed verhaal dan?
Leerling 1: Nou, je hebt dus die man. Die wil een kind met die vrouw, maar dat lukt niet. En dan gaan ze dus naar de dokter. Die zegt dat die man geen kinderen kan krijgen. Maar die man die heeft al een zoon. En dan wil hij dus weten wie de vader is. Maar die vrouw is dood, hè. Dus hij gaat zoeken en dan blijkt uiteindelijk dat het die vader was en dat die vrouw dat allang wist.

DVN: Je hebt voor het project Boek & Film Oesters van Nam Kee gelezen. Kun je een opvallend verschil noemen?
Leerling 2: Ik vond de film veel spectaculairder.
DVN: Omdat Berry de burgemeester neerschiet, in plaats van hem een steen naar het hoofd te gooien?
Leerling 2: Nee, omdat Katja Schuurman topless was.

eindejaarszorgen

2008-06-18T09:21:00.002+02:00

Nu het schooljaar op z'n einde loopt, slaat de eindejaarsstress aan alle kanten toe. Collega's lopen huilend door de gang omdat ze niet meer over de berg nakijkwerk kunnen kijken, leerlingen produceren elk uur een nieuw werkstuk en de directie gooit olie op het vuur door er nu nog achter te komen dat we toch een vacature hebben...
De koorts slaat rücksichtslos om zich heen, en treft iedereen die hij tegenkomt. Zelfs mijn braafste mentorleerling, een 3vwo-meisje dat het hele jaar nog geen onvoldoende heeft gehaald. Ze belde mij gisteren op omdat ze ziek is. Ik informeerde eerst maar eens wat er aan scheelde. Verkouden en een beetje koorts. Overmorgen zou ze wel weer op school zijn. Waarom ze dan belde. Omdat ze bang was dat ze door de paar toetsen die ze deze week mist, niet meer over kan. Nadat ik haar gerustgesteld had, heb ik mijn collega's gemaild om begrip voor de situatie. Maar voor ik dat deed, heb ik eerst opgezocht hoe je 'consciëntieus' spelt.

Nog even over Psyche

2008-06-12T18:40:00.002+02:00

De leerlinge had vandaag mondeling. En ze had het verdorie goed begrepen. Dat dan weer wel. Zelf vond ze het overigens ook geen succes, voorlopig voor haar ook geen Louis meer. Toen ik haar vroeg naar haar leesmotivatie, vertelde ze me dat ze het boekje op aanraden van haar moeder had gekozen. Waardoor ik me nu al een halve dag afvraag welke moeder haar dochter zoiets aandoet...

Dubieus compliment

2008-06-10T10:15:00.004+02:00

Leerling: 'Hee mevrouw, nieuwe blouse?'
DVN: 'Ja.'
Leerling: 'Leuk hoor, staat u goed. Is dat niet een blousje van Cecil?'
DVN: 'Dankje, en ja, inderdaad.'
Leerling, tevreden: 'Dacht ik al. Mijn moeder heeft het ook.'

Waarom toch, Louis?

2008-06-05T18:12:00.005+02:00

De afgelopen dagen probeer ik Psyche van Louis Couperus te lezen. En dat bevalt mij helegaar niet, helaas. Ik vind het echt he-le-maal niks! En hoewel het helemaal niet professioneel is voor een docterandus in de Neerlandistiek spookt de waarom-vraag mij bij het lezen voortdurend door het hoofd.
Nou is mijn relatie met Louis nooit erg goed geweest. Als scholier las ik Van oude mensen met lange tanden uit. Wat een hoop gezemel over helemaal niks. Truttigheid ten top. Als eerstejaars kon ik er niet onderuit om weer eens een Couperus ter hand te nemen. Met enige moeite las ik Noodlot. Een dunnetje, dus dat ging nog wel. Maar vriendin van Louis was ik nog steeds niet. Ik probeerde onze ontmoetingen daarom maar tot een minimum te beperken. In het vierde jaar volgde ik een collegereeks over het literaire leven in Den Haag, een amusante bedoeling, maar ik kon natuurlijk niet om Louis heen. Ik nam Eline Veere ter hand, maar las het, geheel tegen mijn principes, niet uit.
En nu, vijf jaar later, probeer ik het sprookje Psyche te lezen en is het echt definitief uit tussen mij en Louis. Ik ben heus niet zo'n bekrompen lezer die alleen houdt van page turners met op elke bladzijde actie, actie, actie. Maar dit gaat mij toch echt te ver. Een voorbeeld?

Op een gestadige wind te zweven naar de verste horizon toe, naar het melkblank en opaal gedroom, naar de uiterste trans van de wereld! Te zweven naar die zeeën en eilanden, die ginds zo heel ver, en zo ijl, wisselden iedere ogenblik als kon een bries ze veranderen van vorm, van tint, zó teer, dat geen voet ze betreden zou, maar alleen een gewiekte zoals zij, een vogel, een fee er zachtkens kon zweven over, om te zien al die landschapsheerlijkheid, te genieten die droomparadijs-atmosfeer...

De beschrijving van Bacchus wil ik u ook niet onthouden:

Hoog op de kar zat een jongeling, baardeloos, met wijnlof omkranst, met dolle lach van levenslust, met blauwe ogen van levensgenot. Naakt waren zijn goddelijke leden, mollig gebeeld in knaapweek vlees, en zijn benen liepen uit lang en slank, zijn armen rondden zich vrouwelijk rond.

Wat bezielde je, Louis? En wat bezielt een vijftienjarige scholiere om dit op haar lijst te zetten?

Tweede correctie

2008-06-04T11:28:00.004+02:00

Als het kwijtraken van een map met alle eindexamens je ergste nachtmerrie is, hoe noem je dan de vermissing van de helft van een eindexamen van één leerling? Met dit probleem werd ik van de week geconfronteerd. Gelukkig betrof het niet het werk van een van mijn leerlingen, maar van de examinator voor wie ik tweede corrector ben. Geen slapeloze nachten dus, maar wel een vervelend probleem.
Ik doorzocht op school en thuis alle realistische en onrealistiche vindplaatsen. Nergens een spoor van de vermiste samenvatting. Toen werd het tijd voor de Ultieme Stap. Kort voor acht uur belde ik de Eerste Corrector.

DVN: 'Goedeavond, u spreekt met DVN. Spreek ik met de Eerste Corrector?'
Zeer Chagrijnig Bijpersonage: 'Nee, met zijn vrouw.'
DVN: 'Aha. Is uw man misschien aanwezig?'
ZCB: 'Ja.'
DVN: 'Zou ik hem dan even mogen spreken?'
ZCB: 'We gingen net aan tafel.'
DVN: 'Het is nogal belangrijk.'
ZCB: 'Grommel' roept haar echtgenoot.
EC: 'Met de Eerste Corrector.'
DVN: 'Goedeavond, u spreekt met DVN. Sorry dat ik u stoor, maar er is een vervelend probleem. De samenvatting van Leerling M. zit niet compleet in de map.'
EC: 'Ik weet zeker dat ik alles erin heb gestopt. Zoiets overkomt mij nooit.'
DVN: 'Ik heb alles nagekeken, op school en thuis. Het werk ontbreekt echt.'
EC: 'Nou, ik zit al vijfentwintigjaar in het vak. Ik ben hier altijd heel secuur in.'
DVN denkt bij zichzelf: 'nou dan mag u ook wel eens wat secuurder worden in het nakijken', maar besluit dat het niet gaat helpen om dit te zeggen, dus zegt: 'Ja, ik vind het ook erg vervelend. Het is maar goed dat dit niet vaak voorkomt, maar wellicht dat u toch even uw spullen kunt nakijken om te controleren of het daar niet toch per ongeluk tussen zit.
EC: 'Grommel. Nou vooruit, ik zal straks even kijken, maar ik ga eerst eten. Tot hoe laat kan ik u terugbellen?'
DVN: 'Ik ben zeker tot elf uur bereikbaar op 06... Eet u smakelijk.'
EC: 'Goedeavond.'

Om vijf voor elf gaat de telefoon.
DVN: 'Met DVN.'
EC: 'Ik heb het gevonden. Ik begrijp echt niet hoe het kan. Ik zit al vijfentwintigjaar in het vak. Dit is mij nog nooit overkomen.'
DVN: 'Ach, er kan altijd wel eens iets misgaan. Gelukkig is het werk terecht. Kunt u het naar school laten faxen? Dan bel ik u morgenmiddag weer. Ik heb namelijk ook nog wat op- en aanmerkingen.'
EC: 'Ik zal het doen. Morgenmiddag ben ik niet bereikbaar want dan heb ik (...)*. Ik ben na acht uur bereikbaar.'
DVN: 'Geen probleem, dan bel ik na die tijd wel even. Prettige avond nog!'

*Deze informatie heeft mijn geheugen niet gehaald.

hulde

2008-06-01T13:46:00.002+02:00

Natuurlijk ben ik dol op internet. En natuurlijk bent u ook dol op internet. Het internet is onvolprezen en tegelijk al zo vaak bejubeld, dat het bijna zinloos is om daar nog iets aan toe te voegen. Maar dat ga ik nu toch doen.
Zojuist is weer duidelijk geworden hoe briljant internet toch is. In mijn haast om weg te komen heb ik vrijdag het correctiemodel voor de havo-examens op school laten liggen. Dat zou betekenen dat ik vandaag de tweede correctie niet kan uitvoeren, morgen niet kan bellen en dinsdag niet kan inleveren. Daarmee zou mijn hele planning volstrekt naar de maan zijn en zou ik mogelijk woensdag opnieuw mijn vrije dag moeten opofferen aan het eindexamen.
Maar hee, toen was daar het internet. Typ in google 'havo examen nederlands 2008' en voor je met je ogen hebt geknipperd is het euvel verholpen en de dag (de week!) gered.

DVN HARTJE INTERNET!

Dubio's

2008-05-29T18:57:00.003+02:00

Vandaag is een dag van dubio's. En dan ook nog van die irritante, waarbij op de achtergrond je geweten probeert invloed uit te oefenen op je beslissingen, en je het idee geeft dat je een Slecht Mens bent als je niet gehoorzaamt.
Octavie vraagt haar lezers om haar te vertellen wie zij allemaal in levende lijve kennen in blogland. Ik wil best gehoor geven aan haar oproep, maar moet ik dan ook het oud-studiegenootje vermelden wier log ik af en toe lees (vaak met afgrijzen), maar met wie ik geen contact meer heb en ook niet wil?
Vriend heeft vandaag in verband met zijn tienjarig dienstverband een reisje naar Barcelona gekregen. In de auto op weg naar huis neem ik me voor om even de stad in te gaan om een leuke reisgids te scoren en hem die vanavond cadeau te doen. Ik profiteer toch behoorlijk mee van dit gave cadeau. Maar thuis vind ik op verschillende plaatsen afwas (een terugkerend punt van discussie in ons huishouden) en ondanks zijn belofte van vanochtend meurt het huis naar vuilnis omdat Vriend de zak niet heeft verwisseld. Niet echt gedrag om te belonen, vindt u wel?
En dan nog die stapel met tweede correctie. Zal ik daar aan beginnen, nu Vriend toch nog in de file staat? Of zal ik lekker gaan loggen en daarna tv kijken?

sportdag

2008-05-27T20:29:00.003+02:00

Ondanks dat we midden in de examentijd zitten, was het vandaag sportdag. Gelukkig was ik vanwege mijn briljante time-management gisteren al klaar met het nakijken van mijn examens (jawel, u leest het goed, binnen een week alles af! Driewerf hulde voor mijzelve). Vandaag kon ik dus onbezorgd gaan sporten. Gisteravond had ik me vast duchtig voorbereid. Sportschoenen opgediept en afgestoft; flesjes water koud gezet; shirtje met lange, shirtje met korte en shirtje met zonder mouwen klaargelegd (make up your mind, Erwin!) en op tijd naar bed natuurlijk.
De sportdag verliep prima. Mijn leerlingen bleken hartstikke sportief, maar ook genoeg doordrongen van de Olympische gedachte om mij af en toe mee te laten doen. Ze waren ook niet van suiker en speelden gewoon door toen het begon te regenen. Ze vonden het zelfs jammer dat de dag wegens veul regen vroegtijdig eindigde. Geen onvertogen woord dus. Hoewel...
Nadat de leerlingen naar huis gestuurd zijn, drinken de collega's nog wat in de kantine. Terwijl iedereen aan de koffie zit (nee, geen sportdrankjes, het blijven wel leraren), staan de collega's van BO (waag het niet om gym te zeggen) in de stromende regen hun materialen op te bergen.
'Toch wel schraal, dat niemand hen gaat helpen,' merk ik op.
'Schraal? Schraal?' briest mijn collega terwijl schuim verschijnt op zijn lippen, 'zij komen vanavond toch ook niet helpen als ik nog steeds examens zit na te kijken vanwege die o zo belangrijke sportdag?!'
Zelfvergenoegd roept mijn innerlijke ik: 'Ha, blijkbaar heeft niet iedereen z'n planning zo goed op orde!' Aan de buitenkant is hier niets van te zien natuurlijk. In plaats daarvan knik ik en hum instemmend. Dit is niet de tijd van het jaar om anderen om de oren te slaan met je eigen geweldige planvermogen.

examenstress

2008-05-21T15:47:00.004+02:00

Van de week las ik over de nieuwste ireële angst van Rosalie; gisteren kon ik constateren dat mijn eigenste seizoensneurose terug is van weggeweest. Ik heb last van examenstress. Niet in de meest gebruikelijk betekenis. Mijn stress bestaat eruit dat ik voortdurend bang ben dat die examens gejat zullen worden. Of mijn tas met de examens erin. Of mijn auto met mijn tas met de examens erin.
Gisteren ging ik met Vriendin R. naar het Concertgebouw om te luisteren (en kwijlen) naar Thomas Hampson. Omdat ik wat te laat was vertrokken op school en omdat er wat te veel auto's mijn kant op wilde, was ik maar net op tijd in Amersfoort. Maar als ik in één vloeiende beweging mijn auto in de garage zou zetten en op mijn fiets zou springen, dan kon ik het nog net halen. Ik stopte alles wat ik nodig had in mijn handtas, zodat mijn schooltas niet mee hoefde. Die zette ik in onze garagebox, die ik op slot draaide. Ik haalde, hijgend maar toch, de trein. De blijdschap daarover werd echter overschaduwd door de angst dat er zou worden ingebroken en dat mijn schooltas dan gejat zou worden. De rest van de treinreis had ik het druk met mezelf bezweren dat dit echt niet ging gebeuren en met mezelf tegenhouden om Vriend te bellen zodat die de tas veilig zou kunnen stellen. Want zo'n neurose is één ding, maar om er nou aan toe te geven...

En aangezien ze niet gejat zijn, ga ik nu maar weer verder met nakijken.

Galabal

2008-05-16T14:29:00.002+02:00

Gisteren was het weer tijd voor het eindexamengala. Elk jaar een fijn festijn, waarvoor kosten nog moeite gespaard worden. Op mijn school is het traditie dat de leerlingen als sterren over de rode loper naar binnenschrijden, begeleid door luid applaus van hun leraren. De vervoermiddelen waarmee de leerlingen zich naar die rode loper laten brengen, zijn elk jaar weer spectaculair. Ook de outfits en kapsels zijn zonder meer Weekend-waardig. Dit alles gecombineerd met het gegeven dat de plaats van handeling Zevenaar is, waar verder werkelijk geen drol te doen is, zorgt elk jaar voor veel publiek. Ouders, broertjes en zusjes, vrienden, verre neven, grootouders en andere belangstellenden staan al uren van tevoren bij de dranghekken om maar niets te hoeven missen. Ze zijn niet te beroerd om je flink uit te schelden of te duwen als je in hun zicht staat. Hallo, ik ben personeel hoor! Maar dat terzijde.
Na anderhalf uur oh en ah gaat het feest binnen verder. Natuurlijk een en al zien en gezien worden. En er moet gedanst worden. In het begin vlot dat niet, het is immers een schoolfeest, maar de hippe jonge juffen (me, me!) gaan dansen, een paar mannelijke waaghalzen sluiten zich hierbij aan en al snel volgen, aarzelend, de eerste leerlingen. Een half uurtje later is het nooit anders geweest en leeft iedereen zich uit op Proud Mary. Geweldig, zo'n schoolfeest.
Vandaag wordt er natuurlijk volop nagepraat. Wie deed het met wie, wie zag er niet uit, wie was er laveloos... Maar het leukste vind ik de leerlingen uit de lagere klassen, die vol ontzag zijn over die bijna-volwassenen op de drempel van een nieuw leven. Nadat ze mij uitgebreid hebben gecomplimenteerd met mijn verschijning vragen een paar v4-meisjes of het verder een leuke avond was. Ik zie aan de gezichten dat mijn antwoord - 'ja hoor, een leuk feestje, goede muziek, prima sfeer' - niet bevredigend is. Aarzelend vraagt er eentje: 'maar wat doe je nou eigenlijk, als je eenmaal binnen bent?'